Ik registreer de alarmerende piep

Ik registreer de alarmerende piep van de monitor in mijn hoofd
die mijn gedachten registreert: er is geen activiteit meer.
Er is de af- en aanvoer van kennis en intuïtie, maar niet
van originele gedachten. Wat er wel geregistreerd wordt,
ziet eruit alsof het rechtsreeks, buiten mij om,
uit de aarde gegroeid is. Daar heb ik niks aan.

Spul, vulsel, spinsels, dat door de tijd is versplinterd
en verschimmeld en wie weet ooit een interessant,
borrelend en bruisend destillaat was waar chaos en agressie
uitgefilterd waren. Maar de kurk zat er stevig op gedrukt.
Mijn pen, ik kan er niet bij, ik leg niks vast.
Ik hou mijn hart tegen de monitor, en ik zie licht.
– de zuster loopt langs en merkt niks.
Het wordt tijd voor een gedicht.

Ik heb mijn dorre ziel verslingerd aan dromen

Ik heb mijn dorre ziel verslingerd aan lege dromen. En ik denk ‘s avonds voor het slapen gaan vaak aan voorbije tijden. Ik zie een ouwe liefde die, eeuwig slank gebleven, d’r haar in een knot, bevallig danst. Ze lacht, ze heeft, inmiddels een ander leven. Ik heb een goed geheugen dat mij wakker houdt.
De nacht laat mij soms dwalen door het heden van gisteren: dat had ik moeten zeggen, en ik debiteer dan de juiste bon mot. Dan heb ik heb alles in de hand. Anders is de wanhoop als ik door het heden van daarvoor dwaal: niets staat meer op z’n plek en ik stuit steeds op gesloten deuren. Het heden blijkt verleden en andersom – maar leg dat maar ‘ns uit. Ik zoek naar de woorden, maar er is niks meer beschikbaar, alles moet nu op de tast. Het schemert continu om me heen. Ik zoek het verleden, ik zoek de uitgang naar het heden.