De wesp zoemde nijdig in
je flesje bier.
Hij had je in je tong kunnen
steken
Of wie weet, wel fataal,
achter in je keel.
Je zag hem zwemmen, je wist,
daar ging je bier.
Je goot je flesje leeg, bood
hem het leven,
En, wie weet, jezelf ook, want
verstikking
Had je al eens ervaren, je
was toen tien,
Bier was toen limonade, in
augustus.
Op de snelweg las je de
slogans
op de vrachtwagens
Because we car
vond je wel
een goeie,
beetje absurdistisch, origineel,
to he point ook:
omdat we auto
precies
zo las je ze graag.
Totdat je beter keek:
Because we care
In de nacht van zaterdag 15 op zondag 16 augustus 2026 werd de historische boekenmarkt in de Oekraïense hoofdstad Kyiv zwaar getroffen en grotendeels vernietigd bij een Russische raketaanval.
(Uh, literatuurkritiek mag misschien wel een tikje minder lomp en bot, beste Russen.)
Wat een heerlijke recensie, mooi stuk en fijn artikel van Maria Kager over de legendarische verhalenbundel De Rode Ruiterij van Isaak Babel, vandaag, 21 augustus 2026, in NRC
We zijn weer in Watou geweest, en we zijn weer thuis. We hebben het kunstenfestival bezocht, De tent ligt nog in de gang maar de slaapzakken hangen al gewassen over de waslijn.
Watou en wij gaan al een hele tijd terug. De eerste kennismaking met dat West- Vlaamse grensdorp dateert uit 1998. En dat komt gewoon doordat ik toen in mijn ochtendkrant, Trouw, een recensie las over dat curieuze festival dat kunst en poëzie verbond. Ik zag een foto van een levensgroot houten kruis, fraai uitgelicht in een boerenschuur, maar het kruis was gebroken. En dat gaf een dramatisch effect aan die foto, aan die locatie. Ik moest daar heen, naar dat kunstwerk van Mariusz Kruk. Ik legde de krant neer, en besefte dat ik dat beeld zelf moest zien, in het echt moest zien. Dat gebroken kruis in die schuur. En dat gedicht erbij horen.
Dus wij hebben toen die zomer Watou bezocht. Het gebroken kruis in De Douviehoeve bekeken, toen had ik waarschijnlijk geschreven dat we er ons aan vergaapt hadden, want dat deden we, mysterieuze kunst in een zeer tot de verbeelding sprekende omgeving, een hoeve, net buiten het dorp.
Waar hebben allemaal overnacht sindsdien? Even uit mijn hoofd? Camping Bosjesveld in Westouter, Hotel Palace in Poperinge, Talbot House, Poperinge, Hotel Belvedere, Rodeberg, Hotel Het Wethuys Watou, camping De Nachtegaal, Camping Les Houblonnières, Boeschepe en hotel Amfora, Poperinge,The Little White House, in de Woestenhof, ’t Hoog Huys, Westouter, Vitsemolenhoeve, huisje de Cayenne, Capelaniehof, Dranouter, 't Hennekot in Sint Jan-ter-Biezen en vakantiewoning op de Baneberg.
Dus, routiniers qua bezoek kunnen we ons wel noemen. Toch was dit de eerste keer dat we een kunstwerk kochten. Of eigenlijk twee. We kochten twee poppen gemaakt door Michel Bonefaes, kunstenaar en bewoner, (in willekeurige volgorde) van De Lovie.
En die zitten dus nu samen, in al hun aandoenlijkheid bij ons thuis in de vensterbank. En we zijn erg blij met hun komst en aanwezigheid.
Ook al heb je van het leven
een mooie Santos
gekregen,
je moet wel zelf
de pedalen ronddraaien.
Hij had zijn vakantie aan zee
doorgebracht,
Aan de boulevard zat hij elke
middag
En keek naar de bootjes, de
badgasten
Ik heb geen tv nodig, had hij
gezegd
Hij vermaakte zich op zijn
bankje
Met die zwemmers en die
bootjes
Hij had dat uitzicht, geen tv
nodig.
Je zou een hele slechte
vluchteling zijn geweest.
Je fietste in de regen en kon
nergens schuilen.
Het bosje kale dode bomen,
was je liever snel voorbij
(Ook al waren ze grafisch
gezien, erg sterk)
De regen op je tent bezorgde
je de zenuwen:
Hier had je toch niet voor geboekt
en betaald?
De plassen in de modder
irriteerden je,
Waarom verhardde men de boel
hier niet vandaag?
Je selfinflating
matrasje lag niet comfortabel
En hoezo was het ontbijt niet bij inbegrepen?
De douches vond je lauw, er
lagen haren
In het putje en er waren geen
haakjes
voor je kleren. En waarom was
er
een wachtende voor je? En
hoezo
moest je andermans luchtjes
ruiken
op die wc in het rijtje? Plus
geluiden
erbij? Je gasstel waaide uit
in de wind.
Je windschermpje waaide om. En wat
was het steeds een takke eind lopen naar het dorp.
Je keek om je heen, er was
geen hulp
Van vrienden of familie. Want
vrienden
Of familie waren er niet, waren
dood
Of op z’n best vermist. Je
wist het.
En waarom was hier de benzine
6 cent duurder?
En geen wifi, gast. Wat
was ook alweer
De code van de slagboom?
En kon ’s avonds na tienen
dat lawaai
Van dat geschiet en zo niet
stoppen?
Dit was toch geen doen zo?
Deze camping kreeg van jou
Een hele slechte rating.
De code was niet doorgegeven,
of niet overgekomen,
Maar hoedanook: het hek ging niet
open, ook niet na
herhaaldelijk proberen. De
gasten die je zag waren
veel te dik, te slecht
gekleed ook, zonder uitzondering.
Je kocht een brillenkoker,
een vest en een beschuitblik,
En daarna verdiepte je je in ElifBatuman, toevallig.
En je besloot dat je bij
thuiskomst ook een stukje
Zou schrijven over jou en de
Russische literatuur.
Over je kennismaking ermee,
Tsjechov onder andere.
Maar ondertussen verscheen er
een man in rok
gekleed op het terras.
Niemand die er wat van zei.
Vandaag had je ook iemand
zien fietsen, met een
wereldbol op zijn rug gebonden.
Op het terras
waggelde de wesp die je uit je glas bier gevist had,
onvast over de grassprieten,
Zelf was je wat confuus
vanwege de teksten in de
catalogus. Je noteerde:
‘tremor is een folly die
een geoglief is’. En: liminaliteiten,
Dichroisch, tektonique en
fluviaal. Kortom
Je had een kunstroute bezocht,
en een Folly route
gelopen. De gidsjes met de
uitleg lagen voor je,
met hun teksten over dit en
dat, en zus en zo,
maar hoor ‘ns, je had hier
toch ook vakantie?
Wat een informatie, kijk, daar had je het al,
’s nachts hielden je dromen
je wakker.
En daar is tie ineens,
zo hoort het ook natuurlijk: de zomerhit. Het
liedje dat je vakantie gaat openen, begeleiden, de tune, de zwierige zomerkneiter, de zwoele
zomerknaller. En dit jaar is het een song uit Nederland: New Cool Collective Big Band
featuring de Afikaanse Thierno Koité met het nummer Moussa Caravelle.
Met heerlijke zomerse toetertjes.
Alleen het nummer is uit
2017, dus al bijna 10 zomers oud.
Nou ja zeg.
Hoe kan het dat ik dit magistrale
instrumentaaltje nu pas hoor?
Enfin, beter laat dan nooit: New Cool Collective Big Band featuring saxofonist Thierno Koité
