Je wilde niet weer die
decembermaand
zonder huis, haard en zonder
vrouw ingaan.
Je blufte je een hotel binnen:
‘auto uitgebrand, foto,
kijk maar.’
Je viel vrouwen lastig in de
trein
Je dronk, had het niet meer
in de hand.
Je was al je eigen
krantbericht:
je had een kind, maar geen
adres.
Je dagen werden korter, je
nachten langer.
Je zag het duister in, je
droomde niet.
Je rook niet fris, je waste
je niet.
Je had een raar loopje, succes dan.
Je had net een druif gegeten
die net niet zoet genoeg
was. Kwam het daardoor? Je
zag de gouden zuidelijke
gloed op de gevels van de
overburen, het was windstil.
In de krant had je ook net iets
over Rilke gelezen,
dan zal de herfst wel
begonnen zijn, dacht je, bladeren.
Binnen zat je achter je
laptop, op zoek naar voldragenheid.
Je dacht, o ja, de Heer, en wist: je zomer is voorbij.
Je had een huis, met scheur, maar geen paniek. Je had
een vrouw, je was niet
alleen. Je was geen nachtportier meer,
je hoefde niet meer ’s nachts
te waken. Je schreef een vriend.
Je pen zocht altijd
rusteloos naar woorden. En dan 's avonds
door de lanen naar de postbus
dwalen, die was verplaatst.
Kampeerders,
We gaan het nog een
keer proberen.
Deze prullenbak is
alleen
voor sanitair afval.
Dus geen blikjes, afgekloven
botjes of kapot servies!
U heeft vakantie dus
maak gerust die
wandeling
naar de containers bij
de
slagboom!
Alvast bedankt.
Je wilde stilstaan bij de
dood
van je moeder, vandaag twee jaar
geleden. Je voelde de weemoed
zich al samentrekken rond je
hart.
Je keek op de kalender en schrok:
het was gisteren. Je was een dag te laat.
De weemoed trok, nu samen met spijt en verwijt,
gelijk de boel nog strakker
aan.
Vanmiddag was ik bij De Perifeer voor een optreden van de klankdichter Jaap Blonk. Ik zie dat ik gelijk een aantal dingen moet uitleggen.
Wat is De Perifeer? De Perifeer is eigenlijk het atelier van de Deventer kunstenaar Harco Rutgers. En dat bevindt zich aan de M.H.F. de Boerlaan 151, Deventer, begane grond.
En De Perifeer organiseert kleine evenementen: kunst, muziek, theater, performance experiment, en nieuwe talenten. Het podium is klein, en de publieksruimte dus ook. Met wat passen, meten en inschikkelijkheid, kunnen er zo’n 40 bezoekers aanwezig zijn bij een optreden.
Vanmiddag was ik hier vanwege Jaap Blonk dus. Die ken ik eigenlijk vooral van zijn optredens op de VPRO radio, de literaire programma’s, die had je toen nog, beste jonge lezertjes, ’s middags en ’s avonds op de radio, in de jaren tachtig en negentig. Daar las Jaap Blonk dan zijn klankgedichten voor, tussen de voordrachten van Remco Campert, Maarten Biesheuvel en Johnny van Doorn.
En een klankdichter herken je dus niet aan sonnetten. Een klankdichter maakt geluiden waarvan je denkt, wat zou dat kunnen beteken, ik begrijp er niets van.
Jaap blonk spreekt in klanken. Niet in een Scandinavische taal, of Hongaars, Swahili, maar in klanken. Bedenk er maar wat bij, als je wilt.
Jaap Blonk komt natuurlijk niet uit het niets. Bij zijn kraampje kocht ik de cd met zijn versie van de Ursonate van Kurt Schwitters, van Dada, weetuwel, heerlijk onzin. Ik hou daar wel van.
Maar vanmiddag in De Perifeer stond Jaap Blonk als duo op het podium, samen met Terrie Ex, gitarist van de anarcho punkband The Ex. Dus lak aan muziekconventies. Een gitaar kun je gerust bespelen met een koffiekopje, of met een drumstokje, dat soort werk dus. Alles mag. Alles ligt open, alles is vrij.
Leuk, maar ik had toch liever wat gedichten gehoord. Er zitten grenzen aan gekkigheid.
Maar er was niet alleen Jaap Blonk & Terrie Ex in de Perifeer vanmiddag, er trad nog een fascinerend duo op. En dat was erg interessant, want waar zat ik hier naar te kijken en te luisteren, een muziekduo, een kunst performance, een ongeorganiseerde bak herrie? Want wat gingen ze tekeer op die kleine ruimte.
Reona & Grgur Savić. Reona, dat is de dame dus, Japans, had metalen plaatjes onder haar schoenen, en daar tapdanste ze mee: op de betonnen vloer van het atelier, op de aluminium platen die op de vloer lagen, op metalen deksels, op alles wat er voor haar voeten kwam.
En daarnaast sloeg ze ook op alles wat er in haar buurt lag, met rammelaars, op blikjes, en dat alles in een fanatiek tempo.
Grgur Savić blies op een klarinet en een saxofoon, en maltraiteerde die instrumenten ook met alles wat hij gedurende het optreden vond. Ik wist niet hoeveel er van dit concert was ingestudeerd, en hoeveel ervan improvisatie was. Deden ze maar wat, of voerden ze een strakke compositie uit? En hoeveel was er toeval? Trash Trance, heb ik als genrenaam bedacht, want ze gingen maar door.
Enfin, het concert had een hoog amusement waarde, wanneer zie en hoor je nou tapdansen?
