Rusland op Biënnale van Venetië

 

Ik verheug me er nu al op, op het bezoek aan de Biënnale van Venetië. De lange gangen en grote koele zalen van Arsenale en lekker van paviljoen naar paviljoen flaneren in Giardini.

Maar er is iets. Er is iets rots aan deze editie van de Biënnale, en dat is geen kunstwerk dat ophef veroorzaakt, of een schandaal of een rel of een controverse. Was dat maar zo, dan kon je er nog lekker over in discussie, of genieten van de discussie die anderen voeren – want een relletje schudt de boel toch altijd lekker op, maakt het minder saai, houdt kunst levendig.

Wat is er aan de hand? Na vier jaar afwezigheid maakt Rusland zijn rentree op de Biënnale. Op de editie van 2022 en 2024 was Rusland niet vertegenwoordigd. (In 2024 was het Rusland Paviljoen gevuld met kunst uit Bolivia).

Even ter herinnering: Rusland werd natuurlijk geweerd vanwege de inval en de oorlog in Oekraïne. Dan kun je natuurlijk tegelijk geen mooie sier gaan lopen maken met kunst in Venetië. Ik denk dat iedereen dat wel begreep. En ik denk dat ook iedereen het daar wel mee eens was.

Maar.

De organisatie van de Biënnale heeft ineens een andere mening:

De organisatie van de Biënnale zegt open te willen zijn en „wijst iedere vorm van uitsluiting of censuur van cultuur en kunst af”.

Tja, dat is natuurlijk een nobel iets. Wie is er immers voor uitsluiting en censuur van kunst?

Maar.

‘Cultuur en geopolitiek gaan niet samen.’ Aldus de directeur van de Biënnale

Ah, cultuur en oorlog gaan kennelijk wel goed samen.

Gelukkig ben ik niet de enige die de Russische deelname op dit prestigieuze kunstfestival onaanvaardbaar vindt, want:

De Europese Unie wil dat de Biënnale van Venetië het besluit terugdraait om Rusland weer toe te laten tot de internationale kunsttentoonstelling. Als de organisatie dit niet doet, zal de EU sancties opleggen.

Enfin. Als ik op de Biënnale ben, en het Russisch paviljoen is geopend, dan zal ik daar zeker niet binnen gaan. 

Dat zal ze leren. 

 

Bonnie Prince Billy, We are together again

 Vandaag nieuwe plaat van Will Oldham gekocht, blij mee.

Breinbrekertje uit Alice in Wonderland

 

 ‘Ik ben het helemaal met je eens,’ zei de Hertogin, ‘en de wijze les daarvan is: Wees wat je lijkt – of, als je het simpeler wil hebben: Beeld je nooit in niet anders te zijn dan wat anderen misschien lijkt dat wat je was of had kunnen zijn hetzelfde was als wat je geweest was hun anders lijkt voorgekomen te kunnen zijn.’

   ‘Dat laatste zou ik beter begrijpen, denk ik,’ zei Alice beleefd, ‘als ik het kon nalezen, want ik kan het niet helemaal volgen zoals u het zegt.’

 

Uit: Alice in Wonderland, bladzijde 81
Vertaling: Robbert-Jan Henkes
Uitgeverij van Oorschot, 2024

 

Denkend aan Holland zie ik fatbikes opgevoerd

Denkend aan Holland
zie ik fatbikes opgevoerd
door voetgangersgebieden
suizen, de veel te jonge
berijders, zwart gekleed,
dun bebeend, mobieltje
en blikje energy drank
in de hand, slalommend,
de schrik der burgerij.
Met verwaten, verveelde,
verwende koppen, lui
trappend, verwensing
sis, fluim en vloek,
je moeder, paraat,
knus samen met maatje
op de Chinese zwarte troep,
hoodie, geen helm, god verhoede,
jij bent breed en vet koning man
in de steden, in het centrum,
de buitenwijken, de parken,
waar een fatbike verbod geldt,
en waar de vergelijking met
een duistere periode van dit land,
werd gemaakt – jij lachen natuurlijk,
wollah, gast, ‘Voor fatbikes verboden’,
racisme, je weet toch, geef gas dan,
je wordt bespot en niet gehoord.

 

Weer een Nachttrottoir variant

Nacht, de apotheek heeft een automaat
Een verlicht scherm, touchscreen, je mist
De code op je telefoon, je verdwaalt
In het menu, lag je keuze toch al vast? 

Was je hier niet al eerder of veel later?
De pijn kent geen tijd, kent geen dag of nacht
Eeuwig bevriest hier het bloed in je aderen
Je bleek een rimpel, er was geen Thuisbezorgd.

 

Een minuut stilte voor Cees Nooteboom

 

De Twintigers Thijs, Kas en Martijn, houden in hun podcast van deze week, één minuut stilte vanwege het overlijden van Cees Nooteboom.
En dan blijft het dus een minuut stil op de podcast. 
En dan ben je zelf ook een minuut stil.

Sympathiek van deze podcast is de aankondiging: 'Welkom luisteraar'. 

Dus niet 'luisteraars', meervoud, alsof we hier met een hele club rondom het Bose boxje zouden zitten te luisteren, maar persoonlijk: luisteraar.

(En de podcast van De Nieuwe Contrabas, staat vanwege omstandigheden, sterkte Erik, en gezondheid gewenst, even op pauze).

 

Erik Harteveld wint Culturele Prijs Drente 2026

  

Gefeliciteerd Erik Harteveld, met de Drentse Culturele Prijs van 2026.

Erik Harteveld ken ik eigenlijk alleen van twee dingen: de dichtbundel De eeuwig zoemende vliegenstrip, uitgeverij Kleine Uil, 2008, en van een video waarin hij een oproep doet aan het Drents Archief, en dat is een gedicht dat te lezen is op bladzijde 28, 29, 30 en 31 van diezelfde bundel - en ik vind het geweldig, wat een gedicht: Oproep aan het Drents Archief.

(Wat best een prikkelend gedicht is als je samenwoont met iemand die werkzaam is in het archief, weliswaar niet het Drents, maar toch).