Een woensdagmiddag bingelezen: Spencer Brandsen

Om redenen van sentimentaliteit, nostalgie, weemoed, en omdat het leven eindig is, en het verlangen om gewoon een middag lekkere stukjes te bingen, downloadde en las ik vandaag het werk van blogger Spencer Brandsen.

Spencer Brandsen schreef voor Bicat (bestaat niet meer) en Nurksmagazine, daar las ik ook zijn bijdragen in de jaren 10 van deze eeuw.

En mijn woensdagmiddag ging dus op aan het bingelezen van de stukjes van Spencer Brandsen, wat schreef hij goed.

Ik kan het iedereen aanraden: bingelees het werk van Spencer Brandsen, enfin, u kent zijn naam inmiddels wel.

Spencer Brandsen is ook een keer genomineerd geweest voor de Blogparel, en hij heeft toen, natuurlijk, een prijs gewonnen met een zeer geestig en subtiel stuk. Ik moest er erg om lachen toen, en deze woensdagmiddag weer. Het hoofdpersonage wordt tot het uiterste getergd in dit stuk, en de lezer dus ook.

De stukjes, de verhalen van Spencer Brandsen zijn verzameld: Weidestreuvels is de titel, en zijn hier als PDF te downloaden, ja, gratis. Bedankt Spencer.

Ik wens u veel leesplezier, 

 

Dromen

Mijn moeder vertelde,
dat toen ze jong was,
(wanneer was dat, 1950?),
dat ze toen over straat ging
met haar wangen ingezogen.

Want zo leek ze misschien wel
een beetje op een filmster,
die had ze gezien op foto’s.
Dus daar ging ze de straat op,
mijn moeder, de filmster.

 

Fietstocht Deventer Vroomshoop

Er was een weg die je decennia fietste
langs het plantsoen, drie stoplichten,
de Avia, en dan het gesticht,
rechtsaf richting de kazerne.

Bij die boerderij had je gewerkt,
Je zag de groentetuin, de akkers.
De bus had hier een halte, twee zelfs
Je moest verder, dit achterlaten. 

Men had hier een rondweg gelegd,
die was hier vroeger niet, je remde.
Het rijtje knotwilgen hield stand,
Als het goed was, bloeide er nu brem 

op het punt waar je rechtsaf sloeg.
Dat scheve schuurtje was nu echt weg
En dat huis stond daar toen nog niet.
Het kruispunt was nu een rotonde.

Na het dorp, sloeg je de zandweg in.
Langs hei richting de witte toren.
En dan het donkere bos in
Waar was ook alweer dat werkkamp? 

En daarna het lichtere verzet,
de berg op, suizen naar beneden,
stoplicht, winkelstraat, politiebureau,
linksaf richting Hulsen, wat deed 

die Kruidenwijk hier inenen?
De Ten Cate fabriek was er nog.
En had dat meisje hier niet gewoond,
op wie je verliefd was geweest? 

Ook hier had men de weg verlegd,
de rij bomen, het oude tracé.
Vroeger was hier nog geen fietspad,
werd je nog door een agent bekeurd 

wegens fietsen zonder licht, terwijl
jij, in zilverpapier verpakt, vier
pakjes stuff, net gekocht, bij je had.
(Dat het niet aan je te zien was).

 En hier was, midden in de weilanden,
ooit een kruidenier, bakker, Venebrug?
Je wist het niet, Alfa Laval, las je
op die stal, die tuin met Hortensia’s. 

Bij Marle, waar ooit ook een winkel was,
rechtsaf, niet het meest boeiende stuk.
Bij Daarle had je de keuze, ging je
linksaf, en dan rechts, langs het kanaal? 

Of rechtdoor, slinger over de Es,
hier werd je door een hond gebeten.
De sluis, die was gesloten, gedempt.
Het Linderveld was de grens van het dorp.

Je was haast thuis, het groen was bebouwd.
Je moeder woonde hier niet meer.
Je had hier, echt, niets te zoeken.
Je deed de terugweg over Hellendoorn.

 

Van de week was ik in een Oxfam winkel

Van de week was ik in een Oxfam winkel, leuk, ik wou zeggen, snuffelen in tweedehands goed, maar aangezien mijn neus nogal gevoelig is voor luchtjes van allerlei aard: drukinkt, parfum, tabak, zweetlucht, houtrook, knoflookadem - hield ik het bij boeken, ook al kunnen die ook best meuren als de lezer een roker is geweest of als het boek vele jaren zolder of kelder heeft gehad. Enfin. Bij de boeken vond ik Melkboer met de Blues uitgeverij Nijgh & Van Ditmar 1995, voor 5 euro. De songteksten van Huub van der Lubbe van De Dijk. 

Ik heb De Dijk een paar keer gezien, al toen ze nog Stampei heetten en optraden op een schoolfeest van de school waar ik toen zat, wanneer was dat, 1980 ofzo? En ik heb die teksten dus meegezongen.

Thuis sloeg ik het boek open. De eerste songtekst die erin staat is Bloedend Hart. Heerlijk. Ik kan het zo meezingen, maar dat had ik al gezegd.

Maar.

Er is iets met dit lied. Huub van der Lubbe heeft dit dus geschreven. Maar zoals hij het heeft geschreven, staat de tekst niet afgedrukt in het boek. Wat is gebeurd, wat was er aan de hand, toen?

Huub van der Lubbe schreef deze fijne song waarvan het refrein luidt:

Ik doe niks en ik doe niks
Ik hang alleen maar rond
Ik kijk eens door de ramen
Ik krab wat aan mijn kont
Ik zie niks en ik hoor niks
Mijn hoofd zit vol met smart
Ik voel alleen het bloeden
Het bloeden van mijn hart.

Maar.

Zo staat de tekst niet in dit boek van Nijgh & Van Ditmar (Of, zoals Ronald Giphart schreef: Neuk & Van Dattum). Hier staat:

ik doe niks en ik doe niks
Ik hang alleen maar rond
Ik kijk eens door de ramen
En krab wat aan mijn hond.

Kont is hond geworden. Het krabben is gebleven. 

Nou is dit oud nieuws. Want Huub van der Lubbe had die tekst met kont geschreven, niets aan de hand, totdat De Dijk ging optreden bij het Tros programma Op Volle Toeren, en hem gevraagd werd om een gekuiste versie, want kont was toch al te grof, voor op tv. Vandaar dat de kont veranderde in hond.

Ach, een kleine verandering, aanpassing, om uitgezonden te worden, soit, er zijn ergere dingen. En, wat ik me ervan kan herinneren, ik zag die uitzending, keek Huub van der Lubbe er een tikje ongelukkig bij, als een boer met kiespijn, maar ja, soms moet je concessies doen..

Maar. En nu kom ik op mijn boekje met de songteksten van Huub van der Lubbe, dat ik voor 5 euro in die OXFAM winkel kocht.

Waarom staat daar ’ik krab wat aan mijn hond’?

Is dit gebeurd in opdracht van Nijgh & Van Ditmar, of is dit nu de officiële gekuiste versie van Huub van der Lubbe zelf? Of wat is dit voor woke shit?

Hoedanook, mocht ik het liedje een keer voorbij horen komen, in de auto, op Spottify, of weet ik waar, dan zal ik, kont zingen, om de historie recht te doen.

  

Woorden zijn geen gevoelens, gedichten ook niet

Vroeger kon een vulpen je betoveren
Scheaffer, en ook de kleur inkt deed er toe,
bruin. En als je toch bezig bent: schemering.
En had je je deurbel en mobiel uitgezet.

En dan moest er drank, kringen op papier.
Er was een vrouw, tuurlijk, die was ver weg,
en jij had pijn. Waar was nu Arthur Rimbaud?
Zat je daar, gevangen in het lamplicht,

een rouwrand Côtes du Rhône, je doopte
je pen in het glas. En je wilde nog zo veel.
Je stond op de foto bij het graf van Rimbaud,
waar was hij, zij -  jij moest alleen die nacht door.

 

Maria in De Stedendriehoek

Geografisch gezien zou je een driehoek kunnen trekken tussen de steden Apeldoorn, Deventer en Zutphen. Ook al liggen niet alledrie de steden in dezelfde provincie, en ook al ligt er een rivier tussen die ene en de andere twee. Soit. 
En dus is er een huis-aan-huis-blad, genaamd De Stedendriehoek. Dat periodiek heeft dan nieuws en informatie over deze regio.

En in deze krant staat dus de aankondiging van de expositie waar Maria met haar collages vertegenwoordigd is. 

En de expositie is dus in Deventer, Galerie Mokuwa. 

(En er staat, joepie, een foto van een van Maria's collages bij het artikel). 

 

Succes dan

Je wilde niet weer die decembermaand
zonder huis, haard en zonder vrouw ingaan.
Je blufte je een hotel binnen:
‘auto uitgebrand, foto, kijk maar.’

Je viel vrouwen lastig in de trein
Je dronk, had het niet meer in de hand.
Je was al je eigen krantbericht:
je had een kind, maar geen adres.

Je dagen werden korter, je nachten langer.
Je zag het duister in, je droomde niet.
Je rook niet fris, je waste je niet.
Je had een raar loopje, succes dan.