Maria exposeert binnenkort met collages in Gallerie MOKUWA

 

 

Meer informatie (wie is Maria Willems en wat doen haar collages in een gallerie voor West-Afrikaanse kunst in Deventer?), volgt binnenkort op dit blog.

 

Straatruzie loopt goed af

Dyslecticus trekt tijdens ruzie ineens mos.

Herfstdag

Je had net een druif gegeten die net niet zoet genoeg
was. Kwam het daardoor? Je zag de gouden zuidelijke
gloed op de gevels van de overburen, het was windstil.

In de krant had je ook net iets over Rilke gelezen,
dan zal de herfst wel begonnen zijn, dacht je, bladeren.
Binnen zat je achter je laptop, op zoek naar voldragenheid.
Je dacht, o ja, die Heer, en wist: je zomer is voorbij.

Je had een huis, met scheur, maar geen paniek. Je had
een vrouw, je was niet alleen. Je was geen nachtportier meer,
je hoefde niet meer ’s nachts te waken. Je schreef een vriend.
Je pen zocht altijd rusteloos naar woorden. En dan 's avonds 
door de lanen naar de postbus dwalen, die was verplaatst. 

Readymade gevonden in sanitaire ruimte op SBB camping ergens in Drenthe

Kampeerders,

We gaan het nog een
keer proberen.

Deze prullenbak is alleen
voor sanitair afval.

Dus geen blikjes, afgekloven
botjes of kapot servies!

U heeft vakantie dus
maak gerust die wandeling
naar de containers bij de
slagboom!

Alvast bedankt.

 

Dubbel tragisch

Je wilde stilstaan bij de dood
van je moeder, vandaag twee jaar
geleden. Je voelde de weemoed
zich al samentrekken rond je hart.
Je keek op de kalender en schrok:
het was gisteren. Je was een dag te laat.
De weemoed trok, nu samen met spijt en verwijt,
gelijk de boel nog strakker aan.

 

Twee concerten, perfomances in De Perifeer

 

  

 

Vanmiddag was ik bij De Perifeer voor een optreden van de klankdichter Jaap Blonk. Ik zie dat ik gelijk een aantal dingen moet uitleggen.

Wat is De Perifeer? De Perifeer is eigenlijk het atelier van de Deventer kunstenaar Harco Rutgers. En dat bevindt zich aan de M.H.F. de Boerlaan  151, Deventer, begane grond.

En De Perifeer organiseert kleine evenementen: kunst, muziek, theater, performance experiment, en nieuwe talenten. Het podium is klein, en de publieksruimte dus ook. Met wat passen, meten en inschikkelijkheid, kunnen er zo’n 40 bezoekers aanwezig zijn bij een optreden.

Vanmiddag was ik hier vanwege Jaap Blonk dus. Die ken ik eigenlijk vooral van zijn optredens op de VPRO radio, de literaire programma’s, die had je toen nog, beste jonge lezertjes, ’s middags en ’s avonds op de radio, in de jaren tachtig en negentig. Daar las Jaap Blonk dan zijn klankgedichten voor, tussen de voordrachten van Remco Campert, Maarten Biesheuvel en Johnny van Doorn.

En een klankdichter herken je dus niet aan sonnetten. Een klankdichter maakt geluiden waarvan je denkt, wat zou dat kunnen beteken, ik begrijp er niets van.

Jaap blonk spreekt in klanken. Niet in een Scandinavische taal, of Hongaars, Swahili, maar in klanken. Bedenk er maar wat bij, als je wilt.

Jaap Blonk komt natuurlijk niet uit het niets. Bij zijn kraampje kocht ik de cd met zijn versie van de Ursonate van Kurt Schwitters, van Dada, weetuwel, heerlijk onzin. Ik hou daar wel van.

Maar vanmiddag in De Perifeer  stond Jaap Blonk als duo op het podium, samen met Terrie Ex, gitarist van de anarcho punkband The Ex. Dus lak aan muziekconventies. Een gitaar kun je gerust bespelen met een koffiekopje, of met een drumstokje, dat soort werk dus. Alles mag. Alles ligt open, alles is vrij.

Leuk, maar ik had toch liever wat gedichten gehoord. Er zitten grenzen aan gekkigheid.

Maar er was niet alleen Jaap Blonk & Terrie Ex in de Perifeer vanmiddag, er trad nog een fascinerend duo op. En dat was erg interessant, want waar zat ik hier naar te kijken en te luisteren, een muziekduo, een kunst performance, een ongeorganiseerde bak herrie? Want wat gingen ze tekeer op die kleine ruimte.

Reona & Grgur Savić.  Reona, dat is de dame dus, Japans, had metalen plaatjes onder haar schoenen, en daar tapdanste ze mee: op de betonnen vloer van het atelier, op de aluminium platen die op de vloer lagen, op metalen deksels, op alles wat er voor haar voeten kwam.

En daarnaast sloeg ze ook op alles wat er in haar buurt lag, met rammelaars, op blikjes, en dat alles in een fanatiek tempo.

Grgur Savić blies op een klarinet en een saxofoon, en maltraiteerde die instrumenten ook met alles wat hij gedurende het optreden vond. Ik wist niet hoeveel er van dit concert was ingestudeerd, en hoeveel ervan improvisatie was. Deden ze maar wat, of voerden ze een strakke compositie uit? En hoeveel was er toeval? Trash Trance, heb ik als genrenaam bedacht, want ze gingen maar door.

Enfin, het concert had een hoog amusement waarde, wanneer zie en hoor je nou tapdansen? 

 

Waarom ik dit jaar niet naar Take Root ga

Dit jaar ga ik niet naar het Take Root Festival. En dat is niet omdat ik verhinderd ben, vanwege een sterfgeval, ziekte of een verplichting elders, maar omdat ik het affiche, de programmering, de line-up, niks vind.

Waarom moet ik hierom in de auto stappen? Waarom naar de Oosterpoort in Groningen rijden, om wat singer songwriters te zien en te horen, die je van tevoren al had gecheckt op youtube en eerlijk gezegd, je vond het maar matig. Was dit nou festivalwaardig? Of was het hooguit geschikt voor een leuk avondje in een feesttent?

Ik ben een vaste klant van dit Americana festival. Take Root en ik gaan al een hele tijd terug: ik was er al vanaf de eerste editie. En die was in Sportcomplex De Smelt in Assen. Op het programma, stond toen, in 1998, een optreden van een fanfare, of waren het de majorettes uit een belendend dorpje? Kneuterig misschien en beslist geen Americana, maar het had wel wat.

En ik heb er Daniel Johnston gezien. Gottegot, dat was wat. Steve Earle, The Gourds, Vic Chessnutt, en Eels niet te vergeten. (En ook Helga, een erg leuke oud-collega van mij. Ik had haar niet gelijk herkend, te veel bier op, ik dan, en zij droeg inenen een bril).

Ik grasduin nu even door het archief van Take Root, en ik zie weer welke bands er opgetreden hebben. Wat een kwaliteit heeft daar op het podium gestaan. Op zowel het grote hoofdpodium als de kleine akoestische ruimtes.

Wat een bands waren er toen. Dat was kwaliteit, dat was een goed festival, tot volgend jaar, vaste prik.

Maar nu, editie 2026, wat is daar nu van over? Ik ben, zoals gezegd, de lijst met artiesten thuis afgegaan op youtube, even kijken welk geluid er achter welke naam zit. En om te beginnen: er waren veel onbekende namen, en er was ook niet echt een trekker, een headliner. Maar onbekend is niet gelijk onbemind bij mij, dus ik luisterde, ik keek en ik scrollde. En ik noteerde wat ik ervan vond: plusjes, minnetjes, vraagtekens.

En mijn scorelijst vertoonde veel minnetjes, plus wat magere plusjes. Maar nergens, nergens twee plusjes. En zo streng ben ik ook weer niet. Maar dit jaar dus geen Take Root voor mij. En het vervelende is: ik denk niet dat ik veel mis. En dat vind ik ook wel weer jammer, voor Take Root.