Voor de boekenverzamelaar

Het werkt toch bitter, wrang en hard ontgoochelend
als je in een grote stad, groter dan de jouwe,
(er is een universiteit, een toren, een luchthaven)
een antiquariaat binnengaat en daar jouw collectie,
jouw bibliotheek aantreft: zorgvuldig samengesteld
gedurende enkele decennia, zeldzame uitgaven,
obscure deeltjes, het stond hier allemaal, klaar
om in één keer op te halen - en je bibliotheek
was klaar. Al je moeite en blijdschap na een vondst,
je weet nog waar en wanneer, je schatten,
je dierbaarheden, de tijd die het had gekost,
je had een band met die boeken, maar
hier, je voelde de waarde waar je bij stond dalen,
stelde dat allemaal, pffff, niets meer voor.

Dat voelt toch best wel lullig.

Chrétien Breukers signeert

 

Gisteren waren we op, of eigenlijk onder, historische grond in Nijmegen, we waren in de kelder van Boekhandel Roelants (vijf generaties in boeken). En vroeger heette dit literatuur paradijs Boekhandel De Oude Mol, en tegen de achtergrond van dat fraaie gestileerde logo, een mol met een brilletje die een boek in zijn klauwtjes houdt, werd het nieuwe boek, Bevalt deze persoonlijkheid je, (Uitgeverij Vleugels) van Chrétien Breukers gepresenteerd.

En de kelder was vol, als er nog een geïnteresseerde meer was bijgekomen, had de brandweer vast bezwaar gemaakt.

Ik ben inmiddels op twee derde van het boek, en het boek bevalt me tot nu toe.

Wat me ook beviel, is dat ik van Boekhandel Roelants, gratis, zomaar, het boekje Een nacht in De Oude Mol erbij kreeg.

Het is een cyclus, Chrétrien Breukers werkt aan een cyclus, In de Plooi, getiteld, en Een nacht in De Oude Mol, is de proloog daarvan, vandaar.

Ik zie nu al uit naar de volgende delen, dan ga ik, als oud-Arnhemmer, weer naar Nijmegen, naar de kelder.

 

De IJssel, Deventer, Wilhelminabrug, 4 oktober 2026

De waterstandmeter,
daar bij die molen,
staat droog.
Meet van arremoede,
zand, gras en stenen,
waar eeuwen het water 
stroomde.

 

Bril op lijk

Je wilde dat als je opgebaard
in je kist, voor ieder te kijk,
ooit, triest ja, en wie regelt dat,
dat men je dan geen bril op zet. 

Geen bril, want je bent dood immers,
er is hier niets te zien mensen,
niet met eeuwig gesloten ogen
ver en bij zijn niet meer te zien. 

Over je graf kun je niet kijken,
die steen staat hinderlijk in de weg,
en wat is het donker beneden. 

Je hoeft niet je gedichten bij je voet
(die helpen echt niet als je opstaan moet)
Maar zorg dat die bril van mijn neus is.

 

Alles en niks

Je agenda bleek leeg, geen punt
dus geen afspraak, de dag was wit.
Je hoofd was bezig, dit en dat,
met het volgende, dus geen rust.

Je had het gras gemaaid, nagedacht
over je naderend  pensioen.
Dagen van krant en bijlagen,
bij de super kocht je een rolmops. 

Je harkte het gras, en deed de was
Je appte een berichtje of twee
en repareerde de tuinlamp. 

De dag had je geen zin gebracht
dacht je, geen inzicht, wel verlichting
dit was het, ja dit was alles.

 

Rups ree

Ging ik een keer mijn huis uit, de natuur in,
plette ik gelijk een overstekende rups
onder mijn fietswiel. Het was een fors
exemplaar, de helft van mijn voet (zie foto),
maar wel dood dus, door mijn schuld.
De dag erna knalde er een ree
tegen het rechter spatbord, portier
hoe heet het, van mijn auto.
Beste deuk, bloed, maar van ree
geen spoor. Ik dacht: die moet
nu toch wel ergens dood liggen?
Of minstens erge koppijn hebben?
Misschien had die ree wel jongen.
Jongen, wat een ellende, en dus geen vlinder ook.
En dan nog die kosten voor het uitdeuken.
Dus nee, voor mij was het ook geen feest.

 

Seiko

Tachtig gram, dat is best een gewicht om aan je pols te hebben hangen, maar zoveel weegt dit massieve Seiko horloge in zijn metalen kast met een stalen band.

Ik kreeg het horloge in 1978 van mijn vader, maar heb het de afgelopen 30 jaar geloof ik, niet gedragen. Het horloge was niet hip meer, ouderwetse kwarts, het lag in een kastje, vergeten te zijn.

Maar vandaag ging de oude batterij eruit, die had gelukkig niet gelekt, het binnenwerk niet aangetast, nieuwe batterij er in, en de Seiko liep weer alsof tie sinds 1978 niets anders gedaan had.

Lekker mooi retro.