Er was een weg die je decennia fietste
langs het plantsoen, drie
stoplichten,
de Avia, en dan het
gesticht,
rechtsaf richting de kazerne.
Bij die boerderij had je gewerkt,
Je zag de groentetuin, de
akkers.
De bus had hier een halte,
twee zelfs
Je moest verder, dit
achterlaten.
Men had hier een rondweg
gelegd,
die was hier vroeger niet, je
remde.
Het rijtje knotwilgen hield
stand,
Als het goed was, bloeide er nu
brem
op het punt waar je rechtsaf
sloeg.
Dat scheve schuurtje was nu
echt weg
En dat huis stond daar toen nog
niet.
Het kruispunt was nu een rotonde.
Na het dorp, sloeg je de zandweg
in.
Langs hei richting de witte
toren.
En dan het donkere bos in
Waar was ook alweer dat
werkkamp?
En daarna het lichtere
verzet,
de berg op, suizen naar
beneden,
stoplicht, winkelstraat,
politiebureau,
linksaf richting Hulsen, wat
deed
die Kruidenwijk hier
inenen?
De Ten Cate fabriek
was er nog.
En had dat meisje hier niet
gewoond,
op wie je verliefd was
geweest?
Ook hier had men de weg
verlegd,
de rij bomen, het oude tracé.
Vroeger was hier nog geen
fietspad,
werd je nog door een agent
bekeurd
wegens fietsen zonder licht, terwijl
jij, in zilverpapier verpakt,
vier
pakjes stuff, net gekocht, bij
je had.
(Dat het niet aan je te zien
was).
En hier was, midden in de
weilanden,
ooit een kruidenier, bakker, Venebrug?
Je wist het niet, Alfa
Laval, las je
op die stal, die tuin met Hortensia’s.
Bij Marle, waar ooit ook een
winkel was,
rechtsaf, niet het meest
boeiende stuk.
Bij Daarle had je de keuze,
ging je
linksaf, en dan rechts, langs
het kanaal?
Of rechtdoor, slinger over de
Es,
hier werd je door een hond
gebeten.
De sluis, die was gesloten,
gedempt.
Het Linderveld was de grens
van het dorp.
Je was haast thuis, het groen
was bebouwd.
Je moeder woonde hier niet
meer.
Je had hier, echt, niets te
zoeken.
Je deed de terugweg over
Hellendoorn.
