Van de kelder in de drup

 

Twee weken geleden kocht ik bij een antiquariaat, dat zich daar al jaren bleek te bevinden, maar ik had het nooit opgemerkt, en hoe kan dat, ik heb een neus voor tweedehands boeken, het boek Kurt Schwitters. Het is een forse uitgave: 29x23x3 cm met een harde kaft. Het boek is in 1986 uitgegeven, ter gelegenheid van een Kutrt Schwitters tentoonstelling in Hannover. Het boek is derhalve in het Duits. Maar dat was voor mij geen reden om het niet te kopen, twintig euro, want het ging mij toch vooral om de plaatjes.

Kurt Schwitters was Dada, Kurt Schwitters maakte collages, Kurt Schwitters maakte gedichten, Kurt Schwitters maakte Merzbau – en dat is dus allemaal in dit boek te zien. En dat vind ik waanzinnig interessant, daarom kocht ik het ook.

Maar, het boek had waarschijnlijk tussen 1986 en nu, voornamelijk in een kelder geleefd. Dus ik had nu een mooi boek voor me, opgeslagen op tafel, dat een verschrikkelijke muffe kelderlucht verspreidde. Zo was grasduinen door het leven en werk van Kurt Schwitters geen pretje.

Dus, wat deed ik? Ik zette het boek buiten, opengeslagen op de tuinbank, kon het lekker luchten. Ging ik ondertussen naar de winkel.

Maar. Ging het ondertussen regenen. Waarom had ik ook niet even op buienradar gekeken? Ik haastte me naar huis. Te laat. Ik pakte Kurt Schwitters op van de tuinbank, en hield hem scheef, het water stroomde eraf.

En dus staat het boek nu te drogen in de vensterbank, met z’n gegolfde, kromgetrokken bladzijdes. Nu nog kijken hoe we de boel nog enigszins kunnen redden. Enfin, die muffe kelderlucht is er nu wel uitgespoeld, hoop ik. Sorry Kurt.

Je boft dat Martin Parr niet in de buurt was

Je boft maar dat Martin Parr niet in de buurt was,
en overleden bovendien, want hij had jou meteen
in de gaten gehad als object om te fotograferen.
Had je jezelf vandaag al gezien in de spiegel?
En dacht je toen echt: dit kan wel? En heb je dat
ook nog aan je man of zus gevraagd: kan dit,
kan ik dit nog wel? Deze cropped top met ruches,
in beige ook nog? Want ja, je was zwanger geweest.
Je kind was nog geen jaar, en terug in vorm
was je eigenlijk ook nog niet. Eigenlijk helemaal
nog niet. Dus waarom die joggingbroek met elastiek
om je buik niet aangetrokken? En dan naar het terras,
met je man en kinderwagen. En dan die sigaret.
Maar die rookte je buiten het terras, op straat.
Martin Parr zou je hebben gefotografeerd met
de fietsenrekken erbij. Hij zou hebben geflitst,
van dichtbij, dat die rommel bij je voeten
er ook scherp op staat. En jij centraal, met sigaret,
en je kind met kinderwagen op de achtergrond –
en je toekomst voor je.

Art Brut Biënnale bezocht, Amor gekocht

 

Vanmiddag heb ik een rode stip geplakt onder een schilderij op de Art Brut Biënnale in de robuuste Hal 43 van de voormalige Machine fabriek van Stork. Ik had Amor van René van der Lans gekocht. En daar ben ik bijzonder blij mee, want het is een sterk schilderij, mooie lijst ook. En dat voor 350 euro, het uitstapje naar Hengelo vandaag heeft me dus een kunstwerk bezorgd.

De Art Brut Biënnale is dit jaar van 9 tot en met 17 mei in Hal 43 van de voormalige Machinefabriek van Stork. Een ongepolijste, rauwe omgeving, die het goed doet met de uitgestalde kunst. En die het ook goed doet met mij, ik hou wel van die technische ruimtes waarin zich allerlei knoppen, schakelaars, kranen, meterkasten, buizen, leidingen bevinden, waarvoor mijn benul ruim tekort schiet, zeg maar geen benul heeft. Maar het is ook drempelverlagend, zo’n historische, wat versleten omgeving: het is informeel, heeft geen pretentie, er waren kunstenaars en bezoekers die hun hond hadden meegenomen. Moet je ’ns in een normaal museum proberen.

Over hond gesproken. Het schilderij dat ik gekocht heb heet Amor, maar er staat een hond op afgebeeld. Misschien heet die hond wel Amor. Een hond die blaft. In een mooie lijst dus. Ik moet het schilderij nu met woorden beschrijven, in plaats van een foto (een plaatje zegt meer dan 867 woorden immers) want het schilderij kan ik pas meenemen naar huis als de Biënnale afgelopen is.

Wel kon ik de dichtbundel die ik van een kunstenaar kocht gelijk meenemen, een dubbeltalent dus. Maar de bundel kocht ik meer voor de tekeningen dan voor de uh, gedichten, want die bevonden zich ergens in de zone waar therapie, dagboek en kitsch bij elkaar kwamen. Maar het huis van de poëzie heeft vele kamers, en daar is ook plaats voor dit genre.

 

Nachttrottoir, nostalgica

 

Nacht, het knipperend licht blijk een club,
geen apotheek, maar pillen zag je wel.
Je ging dertig, veertig jaren terug:
voorzichtig als je was, nam je een kwart.

Daar zag je de weg die je weer moest gaan:
dit had je beslist, je zocht naar de zin.
De bas dreunde rimpels in het kanaal.
Je slikte nog een kwart - je lag op straat.