Vanmiddag heb ik een rode stip geplakt onder een schilderij op de Art Brut Biënnale in de robuuste Hal 43 van de voormalige Machine fabriek van Stork. Ik had Amor van René van der Lans gekocht. En daar ben ik bijzonder blij mee, want het is een sterk schilderij, mooie lijst ook. En dat voor 350 euro, het uitstapje naar Hengelo vandaag heeft me dus een kunstwerk bezorgd.
De Art Brut Biënnale is dit jaar van 9 tot en met 17 mei in Hal 43 van de voormalige Machinefabriek van Stork. Een ongepolijste, rauwe omgeving, die het goed doet met de uitgestalde kunst. En die het ook goed doet met mij, ik hou wel van die technische robuuste ruimtes waarin zich allerlei knoppen, schakelaars, kranen, meterkasten, buizen, leidingen bevinden, waarvoor mijn benul ruim tekort schiet, zeg maar geen benul heeft. Maar het is ook drempelverlagend, zo’n historische, wat versleten omgeving: het is informeel, heeft geen pretentie, er waren kunstenaars en bezoekers die hun hond hadden meegenomen. Moet je ’ns in een normaal museum proberen.
Over hond gesproken. Het schilderij dat ik gekocht heb heet Amor, maar er staat een hond op afgebeeld. Misschien heet die hond wel Amor, ik weet het niet. Een hond die blaft. In een mooie lijst dus. Ik moet het schilderij nu met woorden beschrijven, in plaats van een foto (een plaatje zegt meer dan 867 woorden immers) want het schilderij kan ik pas meenemen naar huis als de Biënnale afgelopen is.
Wel kon ik de dichtbundel die ik van een kunstenaar kocht gelijk meenemen, een dubbeltalent dus. Maar de bundel kocht ik meer voor de plaatjes dan voor de uh, gedichten, want die bevonden zich ergens in de zone waar therapie, dagboek en kitsch bij elkaar kwamen. Maar het huis van de poëzie heeft vele kamers, en daar is ook plaats voor dit genre.
