Toen we vroeger, we waren, hoe
oud waren we,
zestien, zeventien, achttien,
huiswaarts fietsten,
na het uitgaan, uitgelaten,
de berg af, het stuur
niet recht, eerder
slingerend, wel uitgelaten
en schreeuwend zingend, het
grauwe ochtendlicht
in, richting waar we verwacht
werden, soms met
een fiets minder dan waarmee we
vertrokken, nuchter,
schrander, in een verre
toekomst, rechtop,
om zes uur ’s ochtends, zes
uur, passeerden we
de bushalte waar Edith stram
klaar stond
voor haar schoonmaakklus. En
je blik richtte
zich op de weg. Want Edith
maakte schoon
bij je ouders. Ze wist wie we
waren. Ze wist
ook hoe laat het was. Je
ontweek haar blik,
er was een kruising, er moest
afscheid,
luidruchtig. Je zag de bus
met Edith
achter het venster, ze keek
strak vooruit.
