De dood waarde rond, hield
huis in je kennissen-
en vriendenkring, straat- en
buurtgenoten incluis, plus
collega’s. Kanker, kanker,
kanker (hoofd, darm, long)
en ongeval, de vrachtwagen
had het eind van de file
niet opgemerkt, want mobiel.
En suïcide, daar had de
tv zelfs nog aandacht aan
besteed, want ggz
en vermoeden van nalatigheid,
plus verwijt dit en dat.
Maar dood is dood en dus
verdriet met tranen. Wat
doe je eraan? Een ontroerende
dichtbundel lezen?
Nog een keer, nostalgisch, die zelfde oude route fietsen,
maar dan alleen?
Je maakt je druk om een
woord, een schreefloze
letter, een werkwoord dat
niet wederkerend gebruikt
wordt. Je houdt stand. Ergens
verderop is het oorlog.
Wat? Je had pijn aan je voet?
Daar wenst iemand
dat die een voet had,
om pijn aan te hebben.
Biertje dan maar? Je leeft
man. Dus, wat is het?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten