Ze had gejokt over haar
leeftijd, een handvol jaren, eraf
natuurlijk,
Want ijdel bleek ze wel. Op
foto’s kon ze ook niet meer aanwijzen
Waar het was: Frankrijk,
Zweden, Duitsland, Engeland of Letland,
Ze had zo haar gedachten over
haar afkomst en haar toekomst.
Op een station had ze iemand
zien lopen die al jaren dood was.
En in haar dromen zag ze soms
haar oma, volledig ingeteerd
In haar bed liggen in haar
laatste uren. Maar ook zag ze,
Schokkerig als een oude super
8 film haar lopen over dat
Tuinpaadje, ze droeg een doos
met schelpen, vakantie, voorzichtig
In haar handen. Zo was je
kind, en zo een opgedroogde frommel.
Het ging je, als je het zo
bekeek, naar omstandigheden slecht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten