Ik had hier graag geschreven dat ik alle cd’s van Eels heb gekocht sinds hun debuut. Maar dat is niet zo. Ik kocht de platen van Eels vanaf de tweede plaat, Electro-Shock Blues, die trof doel bij mij, die raakte mij vol. En daarna kocht ik ook de debuutplaat, Beautiful Freak, en alle andere platen sindsdien, en dat is dus sinds 1998, bijna dertig jaar geleden.
Ik koop eigenlijk geen fysieke muziekdragers meer, geen elpees, geen cd’s, maar ik maak een uitzondering voor twee artiesten: Will Oldham / Bonnie Prince Billy en Eels, dan ga ik naar de winkel, en voeg de cd toe aan het uitdijende rijtje.
En, ik type dit terwijl ik de cd van Eels voor de eerste keer integraal hoor, ik heb nog geen minder nummer gehoord. Het is een rustige plaat, geen plotselinge ruige rock uitschieters, en dat is wel prettig. Ik hoor Eels zoals ik ze graag hoor, de zang, de gitaar, de melodie, en dat is fijn. Dat was altijd fijn, en dat is het dus nu ook.
Cookie Happened, goeie plaat.
