Fietstocht Deventer Vroomshoop

Er was een weg die je decennia fietste
langs het plantsoen, drie stoplichten,
de Avia, en dan het gesticht,
rechtsaf richting de kazerne.

Bij die boerderij had je gewerkt,
Je zag de groentetuin, de akkers.
De bus had hier een halte, twee zelfs
Je moest verder, dit achterlaten. 

Men had hier een rondweg gelegd,
die was hier vroeger niet, je remde.
Het rijtje knotwilgen hield stand,
Als het goed was, bloeide er nu brem 

op het punt waar je rechtsaf sloeg.
Dat scheve schuurtje was nu echt weg
En dat huis stond daar toen nog niet.
Het kruispunt was nu een rotonde.

Na het dorp, sloeg je de zandweg in.
Langs hei richting de witte toren.
En dan het donkere bos in
Waar was ook alweer dat werkkamp? 

En daarna het lichtere verzet,
de berg op, suizen naar beneden,
stoplicht, winkelstraat, politiebureau,
linksaf richting Hulsen, wat deed 

die Kruidenwijk hier inenen?
De Ten Cate fabriek was er nog.
En had dat meisje hier niet gewoond,
op wie je verliefd was geweest? 

Ook hier had men de weg verlegd,
de rij bomen, het oude tracé.
Vroeger was hier nog geen fietspad,
werd je nog door een agent bekeurd 

wegens fietsen zonder licht, terwijl
jij, in zilverpapier verpakt, vier
pakjes stuff, net gekocht, bij je had.
(Dat het niet aan je te zien was).

 En hier was, midden in de weilanden,
ooit een kruidenier, bakker, Venebrug?
Je wist het niet, Alfa Laval, las je
op die stal, die tuin met Hortensia’s. 

Bij Marle, waar ooit ook een winkel was,
rechtsaf, niet het meest boeiende stuk.
Bij Daarle had je de keuze, ging je
linksaf, en dan rechts, langs het kanaal? 

Of rechtdoor, slinger over de Es,
hier werd je door een hond gebeten.
De sluis, die was gesloten, gedempt.
Het Linderveld was de grens van het dorp.

Je was haast thuis, het groen was bebouwd.
Je moeder woonde hier niet meer.
Je had hier, echt, niets te zoeken.
Je deed de terugweg over Hellendoorn.