Aan het eind van de dienst

Aan het eind van de dienst, toen de aula leegliep, klonk er hard ‘why does my heart feel so bad’ van Moby door de ruimte, hard, dwingend en aanstekelijk. Het zoog je op, why does my soul feel so bad’ dat was wat je voelde, nu, hier, keihard. Balsem voor je ziel, dit was wat je nu nodig had, rechtstreeks, geen afweer, dat het doordrong. De pulserende beat, dat dwingende ritme, die toetsen, eerst zoekend en aarzelend, dan trefzeker, die zang,  die tekst, zo raak. En het waren alleen maar vragen, twee vragen, steeds repeterend, onontkoombaar, waarom, waarom. En iedereen hier wist het antwoord. Daarom, daarom. Een dancenummer op een uitvaartdienst. Je had er zelf nooit over nagedacht. Een ander wel. Die had de toepasselijk ervan gezien, net op tijd ook. Je liep naar de garderobe en zocht je jas. Moby knalde maar door met zijn eeuwig dolende vragen. why does my heart feel so bad, why does my soul feel so bad’ Je liet de deur achter je dicht vallen. Je stond buiten in de grauwe schemer. Je was alleen en het was stil. Doodstil.

De dienst begint

De dienst begint, je schuift zachtjes aan, een knik, je groet een vaag bekend gezicht. Muziek klinkt uit de hoeken, er wordt nog wat gekucht. Het gedicht, gelezen door je zus, ken je, je zet je alvast schrap. Je houdt je ogen droog. De foto die door de beamer op de muur wordt gezet, blijkt het allerlaatste portret. De karakterschets, je broer is nu aan het woord, van je is pijnlijk nauwgezet. De herinnering die wordt opgehaald ken je, je was erbij. Het koor zet nu een psalm in dat je aan vroeger denken doet. Je voelt wat, maar je weet niet precies wat je nu voelen moet. Je leest de tekst van het papier, je zingt wat flarden mee. Het brengt je geen troost, wat had je verwacht? De mensen staan op en vormen een stoet die naar buiten gaat, jouw kist achterna. Ik blijf nog even zitten en denk dat ik je gezicht zie in de nerven van de bank.