Ik vroeg aan chatgpt: wat kun je vertellen over Michiel van Hunenstijn

Michiel van Hunenstijn is een Nederlandse schrijver en dichter uit Deventer. Hij onderhoudt een blog waarop hij regelmatig posts plaatst over diverse onderwerpen, waaronder kunst en literatuur.

Michiel van Hunenstijn

In het Deventer Dichters Café publiceerde hij gedichten zoals "Je werd in een schoolbank gezet en deed alsof je schreef" en "Laaglandse Hymne, het beleg van het Ultra Centrifuge Nederland".

deventerdichterscafe.nl

Daarnaast heeft hij bijgedragen aan discussies over literatuur, bijvoorbeeld door te reageren op recensies in NRC, waarin hij humoristische observaties deelt.

NRC

Op 25 mei 2020 deelde hij zijn 'levensboekenlijstje' op een schrijversplatform, met daarop boeken die hem persoonlijk raken.

schrijvenmetheleen.nl

Verder heeft hij aandacht besteed aan recente ontwikkelingen in de Nederlandse poëziewereld, zoals de herdruk van Marwin Vos' prijswinnende bundel, die volgens hem helaas verloren is gegaan.

Tzum

Kortom, Michiel van Hunenstijn is een actieve deelnemer aan het literaire landschap, met een focus op poëzie en literatuur.

Pyke Koch / Michiel van Hunenstijn in isolatie

Pyke Koch, zelfportret met zwarte band

Michiel van Hunenstijn, portret met zwarte boxershort 

Foto: Maria Willems

Met dank aan de Russen

Nostalgie 1989

Uitverkocht

Grafschrift

        Hier rust

Michiel van Hunenstijn

hij is gestopt met zijn.

Heimwee

In de eerste jaren dat ik alleen op kamers ging,
woonde ik respectievelijk boven een Italiaans
restaurant, een Indiër en een restaurant met
een voornamelijk Franse kaart. En elke avond
als het geroezemoes van de gasten tot boven
doordrong en de geuren opstegen tot mijn kamer,
hoopte ik dat ik mijn moeders stem onderaan
de trap zou horen: Michiel, kom je eten?

Bezoekers Insel Hiddensee

Asta Nielsen
Gerard Hauptmann
Hans Fallada
Käthe Kollwitz
Albert Einstein
Michiel van Hunenstijn
Altijd leuk om jezelf in een rijtje te zien.

Epitaaf

Hier ligt Michiel van Hunenstijn,

hij is helaas gestopt met zijn.

Het had zoveel erger kunnen zijn

Nijhoff, Vasalis, Gorter,

Achterberg, Bloem, Verwey,

Dante, Den Brabander, Bloem,

Hamsun, Shakespeare, Rilke,

Bomans, Vondel, Hooft, Gezelle,

Poesjkin, Villon, Van Eeden,

Rimbaud, Drs. P, Van Ostaijen,

Kloos, Dickens, Slauerhoff,

Gerhardt en Elsschot. Ziehier,

de leveranciers, de bezielers

van het Deventer Dichterscafe.

Waar blijft de eerste nog levende dichter,

eentje geboren na pakweg 1985,

in dit café waar de tijd is stil blijven staan.

In dit museum waar de suppoost allang

de lichten heeft uitgedaan.

Ik krijg wat van al die dooien,

hun knekelmars krijgt geen einde

Hun stoffelijk overschotten worden

keer op keer gereanimeerd.

Mausoleum, verstofte woorden,

muffe verzen – daarna de spruitjes met jus

en een dichtgebakken oubol toe.
Het is niet wat je noemt: vers.

Ik wil niet op tijd naar bed met een fijne

bundel van Jacqueline van der Waals.

Ik wil een dichteres met warm bloed,

eentje die nog leeft en ademt. Ik wil

een dichter met een kloppend hart.

Het lustrum wordt gevierd, (maar de bloemetjes

worden niet buiten gezet) in een crypte, in de tombe,

de luiken gesloten, de blik op het verleden. Na afloop 
kunnen de leden desgewenst worden bijgezet.

Maar het had zoveel erger kunnen zijn:

een voordracht van Michiel van Hunenstijn.