O Geest die over de wateren zijt

O geest die over de wateren zijt:

die de bokken van de schapen scheidt:

‘aan alle levende dichters schijt!’

Alleen u is de amen en de heerlijkheid

in uw immer uitdijende eeuwigheid.

Is dichten slechts aandachtigheid,

goeie vraag, van ene Ida uit… ik ben het kwijt.

En komt navelstaren voort uit bekrompenheid?

Biedt de canon uiteindelijk de veilige heiligheid?

O Geest die over de wateren zijt.

Uit de bundel 'Slecht Volk'

Ida kindje, ik ben blij dat je me die vraag stelt:

“Is dichten slechts aandachtigheid?” Of had je

de vraag enkel retorisch bedoeld? De Van Dale,

elfde druk, geeft niet thuis bij ‘aandachtigheid’.

Trouwens, je gedicht ‘Na de dag’,

is al af zonder die vraag, niks meer aan doen.

De eerste strofe wekt wel wat verwarring:

wat spat die fijne zilverigheid? Niet de bron,

maar welk dier heeft zilver in zijn spoor,

een sprookjesbeest, een fabeldier misschien?

Dichten en dwepen in de warmte van de zon,

geëxalteerdheid en dromen van de horizon,

jongemeisjesharten die overlopen, we weten ervan:

de hartslag van een verre bron, tieneridolen,

nou, tsjonge, kom er maar ‘ns om.