Het bestaan wordt nu wel erg eenzijdig

Zondagmiddag, alle tijd aan mezelf,
dus ik schreef een kaart aan een vriend,
en postte de kaart ruim voor 23.00 uur
in de postbus aan het eind van de straat,
naast de bushalte. (Fijn, dan was tie er morgen,
de kaart bedoel ik).

Maar. 

De postbus aan het eind van de straat
was opgeheven. Dat geldt ook voor de bushalte:
verdwenen, is nu parkeerplaats.  
En, sowieso, de buslichting van 23.00 uur
bestaat niet meer. Ergens op de maandag,
zal de postbus geleegd worden,
en dan, over een dag of twee, drie,
wie weet, zal mijn kaart worden bezorgd.
Gerard Reve had toen zo verdomde gelijk:
Het bestaan wordt nu wel erg eenzijdig.

Twittergedichtje

Bezig in net verschenen boek. Speelt in de laatste dagen van december. Hoofdpersoon praat tegen konijn. Goed getroffen sfeer. Het heet The Evenings. Hoe zou je de naam van schrijver uitspreken: Gerard Rieve?

Uit de bundel 'Slecht Volk'

Ida kindje, ik ben blij dat je me die vraag stelt:

“Is dichten slechts aandachtigheid?” Of had je

de vraag enkel retorisch bedoeld? De Van Dale,

elfde druk, geeft niet thuis bij ‘aandachtigheid’.

Trouwens, je gedicht ‘Na de dag’,

is al af zonder die vraag, niks meer aan doen.

De eerste strofe wekt wel wat verwarring:

wat spat die fijne zilverigheid? Niet de bron,

maar welk dier heeft zilver in zijn spoor,

een sprookjesbeest, een fabeldier misschien?

Dichten en dwepen in de warmte van de zon,

geëxalteerdheid en dromen van de horizon,

jongemeisjesharten die overlopen, we weten ervan:

de hartslag van een verre bron, tieneridolen,

nou, tsjonge, kom er maar ‘ns om.