Art Brut Biënnale bezocht, Amor gekocht

 

Vanmiddag heb ik een rode stip geplakt onder een schilderij op de Art Brut Biënnale in de robuuste Hal 43 van de voormalige Machine fabriek van Stork in Hengelo. Ik had Amor van René van der Lans gekocht. En daar ben ik bijzonder blij mee, want het is een sterk schilderij, mooie lijst ook. En dat voor 350 euro, het uitstapje naar Hengelo vandaag heeft me dus een kunstwerk bezorgd.

De Art Brut Biënnale is dit jaar van 9 tot en met 17 mei in Hal 43 van de voormalige Machinefabriek van Stork. Een ongepolijste, rauwe omgeving, die het goed doet met de uitgestalde kunst. En die het ook goed doet met mij, ik hou wel van die technische ruimtes waarin zich allerlei knoppen, schakelaars, kranen, meterkasten, buizen, leidingen bevinden, waarvoor mijn benul ruim tekort schiet, zeg maar geen benul heeft. Maar het is ook drempelverlagend, zo’n historische, wat versleten omgeving: het is informeel, heeft geen pretentie, er waren kunstenaars en bezoekers die hun hond hadden meegenomen. Moet je ’ns in een normaal museum proberen.

Over hond gesproken. Het schilderij dat ik gekocht heb heet Amor, maar er staat een hond op afgebeeld. Misschien heet die hond wel Amor. Een hond die blaft. In een mooie lijst dus. Ik moet het schilderij nu met woorden beschrijven, in plaats van een foto (een plaatje zegt meer dan 867 woorden immers) want het schilderij kan ik pas meenemen naar huis als de Biënnale afgelopen is.

Wel kon ik de dichtbundel die ik van een kunstenaar kocht gelijk meenemen, een dubbeltalent dus. Maar de bundel kocht ik meer voor de tekeningen dan voor de uh, gedichten, want die bevonden zich ergens in de zone waar therapie, dagboek en matig drukwerk bij elkaar kwamen. Maar het huis van de poëzie heeft vele kamers, en daar is ook plaats voor dit genre.

 

Een dagje in de stad waar je ooit gewoond hebt

Een dagje in de stad waar je ooit gewoond hebt,
drie hoog, in de buitenste buitenwijk, je was student,
sociale academie, maar echt je best deed je toen niet.
Je droomde dag, je week uit, je vluchtte in dit en dat,
je bond je niet, je deed maar wat, er was een meisje,
uit je klas, maar dat werd ook niks, wat had ze verwacht?

Je fiets kende alleen de route naar de super,
de school, de kroeg en disco op donderdag.
Wat wist je nou van de stad? De historie,
de architectuur, het stratenplan? Helemaal niets.
In het weekend ging je naar je ouders. 

Vandaag wist je beter. Je had een plattegrond,
een wandelroute. Wat had je veel gemist:
een Tuindorp van jewelste, zonder gelijke.
Daar ging je heen, maar eerst de lunch in
het eclectische Wapen van Hengelo,
waar je vandaag de enige gast was. 

In de industriebuurt liep je een straat in
waar een klasgenote woonde waarmee je
hebt gezoend, maar daarna werd het warrig
Haar huisnummer had je niet gelijk paraat. 

In de vintage hal kocht je een Afrikaans masker,
knal oranje, je werd er vrolijk van, en nu op naar,
dat Tuindorp, waar je je reserves helemaal liet varen,
wat een paradijsje was dit, behouden uit vroeger tijd. 

Waarom wist je dit adres toen niet? Maar waarschijnlijk
Had je het toen niet gewaardeerd. Voor alles is een tijd.
De harmonie, de pastorale, het landleven, de rust,
dat was toen niets voor jou, deze nette burgerstolp
waarin de tijd is stopgezet, maar affiches van FvD
zag je nergens voor de ramen, ook waren er geen
vuilcontainers in de voortuinen. De associatie met
The Truman Show, drong zich aan je op. 

De zwemvijver in het hart, omringd door acacia’s
of wat waren het, klassieke bomen, maakten het
plaatje af, je dacht, waar vind je zoiets nog?
Was het Zocher of Springer? Het was Springer.
Het was tijd voor koffie, dus hup, naar Hotel
 't Lansink, waar je wederom, de enige gast was.
De tekst in de wandeling loofde het plaveisel. 

Je wandelde het tuindorp uit, door afbraak,
nieuwbouw, de match was niet altijd gelukkig,
maar wat lag hier een machtig verleden,
hier was een gieterij, daar de brandweer,
de watertoren, de machines, maar nu
naar het centrum, waar Bombay Spice je wachtte,
en de trein huiswaarts, naar het heden,
 je bent, beetje laat, wel wakker weer.

 

Jan Wiegersstraat, Hengelo

Daar sta je voor je oude huis, je dacht, je neemt als vanouds de lift,
en stapt op de zesde verdieping er weer uit. Maar je kunt er niet meer in.
Het portiek is dichtgetimmerd, er is hekwerk, gewoond wordt er niet meer.

De lift, je hebt er ooit in vastgezeten. Herinneringen:

vrienden, meisjes, avonden, drank –  het is er allemaal.

Je leven speelde zich hier toen af. Je las,

en je schreef avonden lang – je hebt het allemaal bewaard.

Er was een intercom, een zoemer, je naam op de muur, meer sporen
heb je hier niet achter gelaten. Je schildering op het behang, is door
de witkwast vast verdwenen. Het uitzicht zegt je weinig, er bleek een park
met een vijver, maar je had geen idee. Je had jezelf en het huis,
aan uitzicht deed je niet, je hield de wereld overzichtelijk beperkt:
de supermarkt en fietsroutes naar school, stage, kroeg en station.
Daar ben je ooit nog aangereden door een auto die van links kwam,

de straatnamen herken je je, maar aanwijzen op de kaart kun je ze niet.

Je oude huis, het kon wel ‘ns gesloopt gaan worden,

gewoond wordt er niet meer. Je hebt hier niets te zoeken.