Meervoudig aanwezig

Een tijdje terug keek ik op internet naar een ouwe (2017) aflevering van het vermaarde VPROprogramma ‘Boeken’. Ik had die aflevering niet zomaar aangeklikt, er zat een motivatie achter: die uitzending had Ester Naomi Perquin te gast.

En Ester Naomi Perquin: ik hou van haar gedichten, ik heb al haar bundels, ik bedoel: van elke uitgave heb ik één exemplaar. En nu was ze te gast vanwege de publicatie van haar nieuwe bundel: Meervoudig afwezig.

Het was een interessante uitzending, een leuk interview. Maar mij viel iets op: De bundel ‘Meervoudig afwezig’ die op tafel lag en ook ter hand werd genomen, was heel erg dik, het leek wel een pocket. De bundel zag er toch wel heel anders uit dan het exemplaar dat ik in de kast had. Ik pakte de bundel erbij: 37 bladzijdes, de omvang die je verwacht van een dichtbundel.

Wat was dit? Miste ik iets? Was er een bijzondere uitgave van ‘Meervoudig afwezig’ die ik niet kende? En hoe komt die in mijn bezit? Ik werd onrustig. Ik was fan. Ik moest die uitgave hebben. Boekwinkeltjes gaf geen sjoege. Wat nu?

Zou men voor de televisie-uitzending misschien een gelegenheidsbundel hebben gemaakt, een dummy met wat extra body, fake. Nee toch?

Ik werd gek. Ik stuurde een e-mail naar de uitgever van Ester Naomi Perquin: Van Oorschot. De volgende dag dacht ik: wat zullen ze gelachen hebben daar, een of andere malle dweper en/of gevaarlijke stalker heeft iets geks gezien. Niet op reageren. Gewoon negeren.

Maar afgelopen week: een redacteur van Van Oorschot in de mail: Uh ja. De dichtbundel van Perquin, dat was inderdaad een dummy. De televisie-uitzending viel net voor de publicatie. Dus moest er wat geïmproviseerd worden. En dat werd dus, (‘slordig’ aldus de redacteur), een te dikke bundel. Niks aan de hand dus.(Bedankt, Menno).

Nu is het alleen nog wachten op de verzamelde gedichten die Ester Naomi Perquin heeft gemaakt toen ze dichter des Vaderlands was.

Ik & de dichters

Je hebt ooit voor Judith (voor jou: mevrouw), Herzberg,
het lampje boven haar nachtkastje aangedaan.
Je hebt ooit, A.L. Snijders, bezocht in zijn woonhuis,
zijn boerderij. Je kende de binnenkant en buitenkant daarvan
uit zijn Zeer Korte Verhalen. (En wat een aardige man was hij).
Je was ooit op bezoek in het huis van Jan Elburg,
zijn weduwe leidde je toen rond langs zijn achtergelaten
houtvoorraad en zijn pettencollectie in de hal.
Je hebt ooit Wim Brands de weg gewezen.
je hoorde ooit dat Jan Arends huisknecht was
van  de dame die je bezocht. Je sprak ooit Komrij aan,
die eigenlijk in gesprek was met Gerbrandy.
Je vroeg Wigman om zijn bibliofiele bundel,
een leporello, te signeren. Je sprak met Robert Anker,
je loofde zijn bundel ‘Goede Manieren’, je was een fan.
Je bezocht het graf van Rimbaud in Charleville-Mézières,
(je liet je daar fotograferen, je blik moest stemmig zijn).
Je sprak met Zwagerman, het ging goed met hem,
verzekerde hij je, en ook hij schreef jouw naam
en signeerde zijn bundel. Je kijkt naar de datum
en denkt: jullie moesten eens weten. Je kocht een
bundel van Frank Starik na een optreden,
wat een performer was hij, hij vroeg of jij arts was,
zo kwam ik over, zo zag ik eruit. Maar nee.
Je sprak, je had het ingestudeerd, Rob Schouten aan
voor een optreden, je had een verzoek: zou hij misschien
het gedicht 'Ontgoocheling' kunnen doen, uit de bundel
'Een onderdaan uit Thule', hier, je had een kopie daaruit bij je.
(Het was een meesterwerk, dat Ontgoogecheling, wat jou betreft.)
De dichter voldeed aan je verzoek, was de beroerdste niet,
maar refereerde wel aan je, achter de microfoon, als: zeloot.
Je hebt een keer een e-mail gekregen van
Ester Naomi Perquin en ook een van Martijn Brenders.
En je had Daan Doesborgh een keer nagedaan, op papier dan,
zijn idee geleend, hij gaf je via de mail zijn oké.
Tegen voormalig staddichter van Amsterdam,
Gershwin Bonevacia, hitste je dat je zijn bundels,
die hij ooit had weggeschonken, voor 50 cent per stuk
had bekomen, op Koningsdag, op de Brink in Deventer,
recensie-exemplaren, pal voor het huis van Özcan Akyol.
En in je eigen straat heeft, ach, ooit Nico gewoond, Slothouwer,
was je jonger geweest, hadden jullie elkaar vast herkend, vast.

Dichters gaan te vroeg dood, krijgen te weing erkenning,
of hun werk wordt, voor veel te weinig geld, verkwanseld.

 

Ester Naomi Perquin leest 'Ongevraagd advies' integraal voor in Luxor, Zutphen

Ester Naomi Perquin las haar bundel 'Ongevraagd advies', helemaal voor, En na afloop was er ruimte voor vragen en anekdotes. Ze citeerde Menno Wigman:

'Menno Wigman nam zijn gedichten erg serieus, dan belde hij mij om één uur 's nachts:'Ester, ik ben hier bezig met een gedicht, maar ik heb een lettergreep te veel - of sliep je al?'