Glimlachje du jour, in Trouw

 

Trouw, verzetskrant

Vandaag, voor de derde keer op rij, lag er geen Trouw op de mat. 
Akkoord, er is vorst, er is kou, er ligt sneeuw er is gladheid, er is gevaar, maar.
Was Trouw vroeger geen verzetskrant? Een illegale krant die juist het gevaar opzocht, niet uit de weg ging? Die pal stond, principes had en vond dat een beetje risico erbij hoorde? 
Werd Trouw vroeger niet met gevaar voor eigen leven bezorgd? Wat nou, een beetje sneeuw? Wat nou, een paar graden vorst, wat nou, houten banden, wat nou nazi's, – de krant moet bezorgd.

😀 

Salman Rushdie werd gestoken door een man

  

Salman Rushdie heeft een nieuw boek, De Levensavond, uitgeverij Pluim. En het wordt  besproken in Trouw. Geïnteresseerd begon ik met de recensie. Maar in de tweede alinea bleef ik steken bij: De werkelijkheid was te indringend: een man stak hem 15 keer met een mes. Rushdie verloor een oog en balanceerde op het randje tussen leven en dood.

Heftig, denk je dan. Door een man met een mes in je oog gestoken te worden als je een lezing wilt geven, zomaar, door een man. Het zal je maar gebeuren. Maar hoe groot is die kans?

Op 12 augustus 2022 stak Ahadi Matar, een Amerikaan van Libanese afkomst, een moslim, die zei dat hij Rushdie geen goed mens vond, en dat hij, Rushdie dus, de Islam aanviel. Vandaar zijn aanval met het mes. Matar werd voor deze religieus gemotiveerde moordpoging veroordeeld tot 25 jaar cel.

Ayatollah Khomeini noemde Rushdies boek De Duivelsverzen, godslasterlijk en vaardigde op 14 februari 1989 een fatwa uit: Rushdie moest vermoord hierom, een doodvonnis dus. Er werd een beloning uitgeloofd. Ahadi Matar had hoogst waarschijnlijk het boek Duivelsverzen niet gelezen, maar met een mes op een schrijver inhakken, in hals, gezicht en buik, dat vond hij wel een goed idee.

Dus. Werd Salman Rushdie 15 keer in gezicht, hals en buik gestoken door zomaar een man, of was het een gerichte aanval van een moslim extremist die een wit voetje in het hiernamaals of een financiële beloning in het nu wilde halen?

(En als Trouw echt helemaal neutraal wilde zijn, dan was er nog de optie: Salman Rushdie is gestoken door een mes). 

 

Vapen? Gewoon doen

 

 

Hoe breng je vapen nou attractief in beeld? Hoe promoot je dat? Je neemt twee slanke jonge vrouwen, vrolijk gekleed, bloemen in het haar, en de vapedamp die uitgeblazen wordt, mysterieus in het tegenlicht (Trouw, naast het nieuws, 7 juni).

De tabakslobby zal Trouw dankbaar zijn.

Trouw – goeie genade

Kritisch willen zijn, maar toch ook weer niet – kent u dat? Trouw kent dat wel. Vandaag, 19 april 2025, las ik de zaterdagbijlage Tijdgeest van Trouw, en er viel mij iets op.

Ik ging lekker relaxed het weekend in, uitgebreid de krant lezen. Het nieuws, de immer interessante de Verdieping, en op zaterdag dus Tijdgeest.

En wat viel me daarin op? Dat er haast in elk artikel er op los wordt gevlogen. In bijna elk stuk komt er wel een vliegtuig, vlucht of exotische locatie voor. En dat alles zonder vraag, commentaar of kritische blik. Vliegen lijkt hier een vanzelfsprekendheid.

Zullen we even Tijdgeest van 19 april doornemen?  

•  Op bladzijde 12 begint het al met: Zoon Niek vertrok vorig jaar voor drie maanden naar Valencia.

•       Djuna vertrok meteen voor zeven maanden naar Zuid-Amerika.

•       Op bladzijde 14:  Vorig jaar hebben we een rondreis gemaakt door Tanzania.

•       Dit jaar gaan we naar Ibiza

•       Ik verheug me vooral op de tripjes naar Milaan

•       Bladzijde 15: Inmiddels is ook haar tweede dochter vertrokken voor een reis  door Azië.

•       Bladzijde 17: Tessa vertrok al in 2020 voor twee jaar naar Armenië.

•       .. en ze doet nu een uitwisselingsjaar in New York

•        …en ik heb haar daar onlangs opgezocht

•       Bladzijde 20: pas ben ik nog op Bali geweest

•       Bladzijde 30/31 o.a. De laatste keer dat ik hem bezocht in Mali

•       Bladzijde 39: een van mijn zoons was aan het rondreizen in Azië. Of mijn vrouw en ik met Kerst langs wilden komen?

•      Bladzijde 42 en verder. De fotografe Scarlett Hooft Graafland, heeft gefotografeerd in onder meer, Madagaskar, IJsland, Bolivia, Jemen en Vanuatu.

•      Bladzijde 45: In de huurauto glibberden mijn schoonouders weg richting het vliegveld.

Gelukkig begon op bladzijde 50 de afdeling Boeken, kon ik me even in verliezen. Merijn de Boer woont en werkt en schrijft tegenwoordig in Nederland, dus niets aan de hand verder.

Maar echt, Trouw, neem een standpunt in en handel daarnaar. (En je hoeft er natuurlijk niet helemaal naar te leven, dat snap ik ook wel, maar, wil je geloofwaardig blijven, dan kan een blik in de spiegel geen kwaad).

 

 

Het Schaakspel, of portret van de zussen van de kunstenaar, Sofonisba Anguissola, die schaken

Onlangs (nou, onlangs, het was 4 maart, dat noemen wij geen ‘onlangs’ meer red.) las ik in Trouw de wekelijkse rubriek van kunsthistoricus Joke de Wolf, Het oog van De Wolf.

Toen behandelde ze een schilderij uit ca. 1555. De aanleiding was het overlijden van Boris Spaski, grootmeester. En Boris Spaski verloor de strijd om het wereldkampioenschap schaken van de Amerikaan Bobby Fischer. Dit alles tegen het decor van de koude oorlog, 1972.

Van het duel tussen Spaski en Fischer was het een kleine stap naar schakende vrouwen, de zussen Polgár die in de jaren negentig iedereen van het bord speelden. Maar veel vroeger werd er ook geschaakt door vrouwen. Onder andere door de zussen Anguissola. Op het schilderij zitten ze alle drie aan het bord. (De dame rechts met het witte kapje, is hun gouvernante).

Het is een leuk en gezellig schilderij, maar er viel mij alleen één ding op: het schaakbord staat verkeerd.  Als het bord voor je ligt, moet het veld in de linker onder hoek zwart zijn (ook in de 16de eeuw), en dat is hier niet het geval. Hoe kan het dat dit de speelsters, de schilder en ook Joke de Wolf niet opgevallen is?

Of zou het een grapje van de zussen Anguissola zijn geweest? Je hoort het ze denken, terwijl ze hun gegrinnik proberen in te houden, en vergeefs proberen te doen alsof er niets aan de hand is: het bord ligt verkeeheerd, kijk dan.

Ingezonden brief Trouw, 26 mei

 

 

Martin Amis

Je bent Martin Amis en bij je overlijden laat je een imposant oeuvre van tientallen boeken na: kritisch, geestig, origineel, prikkelend, precies en altijd in een perfecte jaloersmakende stijl. Ergens in Deventer heeft een lezer al jouw boeken. Dan overlijd je. Je zoekt naar je necrologie: je blijkt een snippertje op pagina twee (Trouw, 22 mei), ingeklemd tussen een vrijmetselaar en een humanistisch denker. Ergens in Deventer vindt iemand dat jij hiermee erg tekort wordt gedaan.

Michiel van Hunenstijn Deventer

Dag liefje,

Dag liefje, ik verlaat je, ik ga weg.

Ik wilde de zee, vuur en horizon.

De lijn is slecht, dit is niet hoe het begon.

Ik wilde verder, niet die tussenweg.

Ik wil niet meer alsof, ik versta je niet.

Ik blijf niet bij jou tot het donker komt.

Ik hou niet meer van jou, jij wel van mij.

Die eeuwige trouw, ik heb het verdomd.

Ik slik mijn keel droog, ik heb geen bereik.

Het is wreed, je weet niet wat je overkomt.

Liefje, ik zie geen toekomst waar ik ook kijk.

Wat is liefde? Je had weer ‘ns gelijk.