Want heb ik jou in mij vergist?

Ik kwam een enorm geestig gedicht van Robbert-Jan Henkes (ja, die van Nachttrottoir) tegen op Ooteoote, ik schoot ervan in de lach. En, vervelend voor mijn omgeving: ik moet die leuke regel, die vondst, dat grapje, dan ook steeds herhalen: want heb ik jou in mij vergist? (jaha Michiel, nou weten we het wel). 

 (Klik hier voor het hele gedicht)

  

 Men heeft het altijd wel gewist:
het wordt steeds vroeger buiten
      – elke dag opnieuw weer niet –
want heb ik jou in mij vergist?
Het lijkt alleen nu nog met verdwijnverf te stuiten
      – maar niemand die het ziet.

Nachttrottoir (maar dan 77 keer anders)

 

In 1912 schreef Alexander Blok het gedicht ‘Nacht, straten, apotheek, lantaren'. 
Dit gedicht werd in 1991 opgenomen in de bloemlezing Van Derzjavin tot Nabokov (Russische poëzie uit drie eeuwen, vertaald door Marja Wiebes en Margriet Berg uitgeverij Plantage). En Kees Fens, toenmalig recensent bij de Volkskrant, schreef destijds hierover: En daar is natuurlijk ook Alexander Blok. Hij verplettert met dit gedicht niet alleen de twee andere van hem opgenomen verzen, maar ook de hele buurt om hem heen. 

En nou heeft Robbert-Jan Henkes dit gedicht Nachttrottoir van Alexander Blok vertaald in 77 versies, stemmen, vormen. Met onder andere versies van Komrij, Wigman, Deelder, Hanlo, Vondel etc. En dat levert een weergaloze bundel op. Je blijft erin lezen. En je blijft erom lachen, en je blijft heen en weer bladeren. Ik geloof niet dat ik dat dit jaar met welk boek dan ook heb gehad. Ik opende het en werd er gelijk door gegrepen, aangestoken.

Nacht, straten, apotheek, lantaren,
Een zinloos schijnsel in de mist.
Al leef je nog eens twintig jaren –
Geen uitweg – alles is beslist. 

Je sterft en wordt opnieuw geboren,
Alles herhaalt zich vroeg of laat:
Rimpels in het kanaal bevroren,
Nacht, apotheek, lantaren, straat.

-Alexander Blok- 

Roman zonder leugens van Anatoli Mariëngof - aanradertje

Als je de laatste bladzijde van Roman zonder leugens, omslaat, dan is het boek nog niet ten einde. (De verbondendenheid tussen Jesenin en Anatoli wel, helaas.)

Na het dramatische einde volgt er eerst nog het notenapparaat, van blz. 169 t/m blz. 192. 

Daarna volgen er nog nog wat pagina's (blz 193 t/m blz 202) over Mariëngof en Jesenin, Zo leefden de dichters,  plus daarna nog twee bladzijden verantwoording (door de vertaler: Robbert-Jan Henkes), en daarna alsof het niet op kan, een Appendix met daarin een tiental gedichten van Jesenin. Wat een boek.

Aan een vriend appte ik het volgende citaat (blz. 147) van Jesenin uit dit boek:

'Weken, maanden zijn vergangen...
Als je lul wat groter was
Kon je je eraan verhangen

 

Eigenwijs ps

Ik lees noch schrijf Russisch, en ook ben ik (dus) geen vertaler, maar in bovenstaand citaat zou ik toch 'groter', vervangen voor 'langer.' Niet alleen voor het herhalen van de letter 'a', maar voor verhangen is een langer eind praktischer dan een 'groter'.