Tuincentrum Osdorp verhuist

Je omschreef het toen zo Menno, ieder z’n eigen hel:
door de week  het werk, dat je inmiddels wel wist.
En dan zondag naar dat tuincentrum rijden, Osdorp
om daar met een winkelkar tussen de gieters,
de stenen tuinbeelden, de vazen die op urnen leken,
de kikkers, de flamingo’s en eenden van plastic,
de zakken grind, de regentonnen, de tuinafscheidingen,
bloempotten, barbecues, de zakjes zaad, de lampen,
lifestyle-artikelen, parasols en tuingereedschap,
naar de geraniums, de vaste planten en de heesters
te gaan, waarbij onderweg de lucht van de frituur,
vet de ramen van de kas bedroop, je zat hier precies
in het vacuüm tussen Kerstshow en Paasversiering.
Was het hier dat je zag dat er een plant bevoeld werd?
De troosteloosheid benam je als een warme damp
haast de adem in deze hof van heden, de tuinslang
wachtte opgerold aan de wand. De terugreis naar
huis wachtte, benevens morgen de werkweek, maar
eerst moest je langs de kassa, niets was gratis hier
in dit leven, een verhuizing loste niets op, volgend
jaar stond je met je kar op het nieuwe adres,
of anders had je dan wel een rouwboeket op je buik.