Waarom ik dit jaar niet naar Take Root ga

Dit jaar ga ik niet naar het Take Root Festival. En dat is niet omdat ik verhinderd ben, vanwege een sterfgeval, ziekte of een verplichting elders, maar omdat ik het affiche, de programmering, de line-up, niks vind.

Waarom moet ik hierom in de auto stappen? Waarom naar de Oosterpoort in Groningen rijden, om wat singer songwriters te zien en te horen, die je van tevoren al had gecheckt op youtube en eerlijk gezegd, je vond het maar matig. Was dit nou festivalwaardig? Of was het hooguit geschikt voor een leuk avondje in een feesttent?

Ik ben een vaste klant van dit Americana festival. Take Root en ik gaan al een hele tijd terug: ik was er al vanaf de eerste editie. En die was in Sportcomplex De Smelt in Assen. Op het programma, stond toen, in 1998, een optreden van een fanfare, of waren het de majorettes uit een belendend dorpje? Kneuterig misschien en beslist geen Americana, maar het had wel wat.

En ik heb er Daniel Johnston gezien. Gottegot, dat was wat. Steve Earle, The Gourds, Vic Chessnutt, en Eels niet te vergeten. (En ook Helga, een erg leuke oud-collega van mij. Ik had haar niet gelijk herkend, te veel bier op, ik dan, en zij droeg inenen een bril).

Ik grasduin nu even door het archief van Take Root, en ik zie weer welke bands er opgetreden hebben. Wat een kwaliteit heeft daar op het podium gestaan. Op zowel het grote hoofdpodium als de kleine akoestische ruimtes.

Wat een bands waren er toen. Dat was kwaliteit, dat was een goed festival, tot volgend jaar, vaste prik.

Maar nu, editie 2026, wat is daar nu van over? Ik ben, zoals gezegd, de lijst met artiesten thuis afgegaan op youtube, even kijken welk geluid er achter welke naam zit. En om te beginnen: er waren veel onbekende namen, en er was ook niet echt een trekker, een headliner. Maar onbekend is niet gelijk onbemind bij mij, dus ik luisterde, ik keek en ik scrollde. En ik noteerde wat ik ervan vond: plusjes, minnetjes, vraagtekens.

En mijn scorelijst vertoonde veel minnetjes, plus wat magere plusjes. Maar nergens, nergens twee plusjes. En zo streng ben ik ook weer niet. Maar dit jaar dus geen Take Root voor mij. En het vervelende is: ik denk niet dat ik veel mis. En dat vind ik ook wel weer jammer, voor Take Root.

  

Michiels variant nummer zoveel

Nacht, straten, apotheek, lantaren,
Een zinloos schijnsel in de mist.
Al leef je nog eens twintig jaren –
Geen uitweg – alles is beslist. 

Je sterft en wordt opnieuw geboren,
Alles herhaalt zich vroeg of laat:
Rimpels in het kanaal bevroren,
Nacht, apotheek, lantaren, straat.

                      *  
Nachtportier - dit was ooit ziekenhuis,
nu hotel, je vindt geen zuster meer,
al dwaal je van kelder tot toren,
je gaat met pensioen, dat is beslist.

Je zaklamp schijnt vertrouwd in de nacht.
Je was hier al in tweeduizend acht,
kaal, rimpels, je herhaalt jezelf.
Nachtportier, ziekenhuis, Nieuwstraat.

 

 

(Het origineel is natuurlijk van Aleksander Blok) 

Inkt

Was er verschil tussen inkt en verf?
En zo ja, wat maakt dat dan uit?
Wie bepaalt hier welke vloeistof,
wijn, modder, menstruatiebloed, 

het papier en het beeld maakten?
Het Oost-Indisch zwart vloeide grillig
je kraste, kraste, met een rietpen
dwars door het papier, daar en hier. 

Je vroeg je af, wat moest er uit?
Was dit je beruchte ongeduld,
of was dit lekker authentiek? 

Je pakte een nieuw vel, blanco
dat voelde haast als een uitdaging,
je doopte je penseel in het zwart.

 

 

Ik heb net de nieuwe cd van Eels gekocht

Ik had hier graag geschreven dat ik alle cd’s van Eels  heb gekocht sinds hun debuut. Maar dat is niet zo. Ik kocht de platen van Eels vanaf de tweede plaat, Electro-Shock Blues, die trof doel bij mij, die raakte mij vol. En daarna kocht ik ook de debuutplaat, Beautiful Freak, en alle andere platen sindsdien, en dat is dus sinds 1998, bijna dertig jaar geleden.

Ik koop eigenlijk geen fysieke muziekdragers meer, geen elpees, geen cd’s, maar ik maak een uitzondering voor twee artiesten: Will Oldham / Bonnie Prince Billy en Eels, dan ga ik naar de winkel, en voeg de cd toe aan het uitdijende rijtje.

En, ik type dit terwijl ik de cd van Eels voor de eerste keer integraal hoor, ik heb nog geen minder nummer gehoord. Het is een rustige plaat, geen plotselinge ruige rock uitschieters, en dat is wel prettig. Ik hoor Eels zoals ik ze graag hoor, de zang, de gitaar, de melodie, en dat is fijn. Dat was altijd fijn, en dat is het dus nu ook.

Cookie Happened, goeie plaat.

Ruis

Een week lang aan zee gezeten,
en ik moet zeggen,
best een bak ruis.

 

Nieuwbouw, R**** straat, Deventer

Vijf gezinnen beginnen daar,
allemaal tegelijk,
met hun nieuwe leven
in hun fris gemetselde huis
van vijf kamers, met van binnen
alles gestoffeerd, plus
parkeerplaats, schuurtje,
alles eender, cementgeur,
twee en half duizend huur,
per maand, kant en klaar.
Alles nieuw, alles ligt nog open,
je vroeg je af wanneer
de ellende zou beginnen,
en bij welk huisnummer?

 

 

Koppelkerk Bredevoort

Je stapte in de auto en
voedde de navigatie met
je bestemming, stad, straat, nummer:
een godverlaten kerk, Bredevoort.

Je ging voor foto’s, je ging voor kunst,
waar een 3D bril van node was.
Je verloor jezelf in dieptes
die er niet waren, optisch bedrog. 

In de foto’s meende je een vriend
te herkennen, je appte hem.
Buiten was er een boekenmarkt 

Je sprak een debuterend schrijfster,
je kocht een boek, je hield je in,
de schemer zette weer vroeg in.