Ze stond midden op de dansvloer, en ze danste aritmisch

Ze stond midden op de dansvloer, en ze danste aritmisch.
Dat zag er niet uit, dat gehups van haar en het zwaaien
met haar armen, uit de maat. Eigenlijk kende ze deze muziek
niet goed genoeg, het was te werelds. Ze had geen aangeboren
talent om te dansen, en ze was niet bepaald in het meest
ideale gezin opgegroeid: zwarte kousen, zware zeden.
Het was om te stikken geweest. Ze had altijd gehoopt
dat er op een dag een barst zou komen, waardoor lucht
en licht naar binnen zou komen en dat dat op haar zou
schijnen en haar zou verlichten. Het moest allemaal nog
vorm krijgen. Hoe zou ze zijn in de nieuwe wereld?
Ze zag zichzelf lopen, ooit, ergens, hand in hand,
met iemand die ze nu nog niet kende.
Ze had nog geen gezicht, geen beeld. Maar daar
liep zij naast, het zonlicht spatte van d’r haar, goud.
Met haar blote armen, daar liep zij, door de barst,
stralend, van God los, de wereld in. De tijd dat ze dacht
dat Hij haar en haar zonde zag, lag achter haar.
En vanavond ging ze dansen, aritmisch
en uit de maat, kom, barst maar, dacht ze.

 

Oekraïne en literatuur

 

Shipbuilding - zoals verschenen op Sargasso

Shipbuilding 

Gedicht over Oekraïne zoals verschenen op Sargasso

Gedicht, plus foto, over Oekraine, zoals verschenen op Sargasso 

Oekraïne, hou vol, houd moed

Oekraïne, wat hebben ze met je gedaan?
Ze hebben je grenzen overschreden, je vlag vertrapt.
Ze hebben brand gesticht in je steden. Ze hebben je
kust beschoten, je steden ingenomen. Ze hebben
met hun tanks over jouw akkers gereden. Ze hebben
je mensen de schuilkelders ingejaagd. Ze hebben
je soldaten gedood. Ze hebben vluchtelingen
van je burgers gemaakt. Oekraïne, ze hebben
je beledigd, gekrenkt en beschimpt. Oekraïne,
ze hebben gespuugd op je grond en tegen je gelogen.
Oekraïne, ze hebben je bedrogen. Ze hebben je
land gestolen. Je bent geschonden.

Oekraïne, je hebt een vijand in je huis die overal
op schijt. In Kiev, Odessa, Lviv, Marioepol, Charkov,
Lutsk en Cherson, overal zijn de vuile afdrukken
van zijn klauwen. Oekraïne, je bent gewond, je bloedt,
je hebt pijn, je lijdt. Er wordt je een oorlog opgedrongen
door een dictator met waan die je land bezoedelt.
Er is geen stilte nu, er ontploffen mortieren, raketten.
De vijand kwam binnen, stichtte brand en bracht
de dood mee. Je verzet je, met hoop, met je hart,
met wanhoop en eensgezindheid. Ook als de nacht
valt en het donker wordt. En er nergens licht is.

Oekraïne, hou vol, houd moed.

Oekraïne

 

S.T.A.P.

Kijk, hier zie je ons de oefeningen doen.
De rek- en de strek.
De hakkebil, de hakkebil. De triplings.
Hier is het: vorm tweetallen.
Ah, ja, dat kon toen nog.
Dat contact.
Dan moest je zitten, en dan ruggelings inhaken.
En dan optillen en buigen.
En dan die temporondjes. De sprintjes.
Die interval, uitputtend.
Moordend.
En dan soms die horden.
Liep je het hele weekend krom van de spierpijn.
De trap op ging dan nog wel, de trap af, was een ramp.
En die vrijdagtraining ging altijd door. Ook als het regende.
Want je had ambitie. Want je wilde sneller worden.
Dus roffelden je schoenen over het rode tartan.
Hé, jouw naam staat ook, maar je was er niet.
Ja, maf dat ik er ook ingetagd ben hè.