Kikkers & cicaden

Je wilde toch zo graag die vakantie op het platteland?
Bossen, bergen, zandpaden, rivieren, meertjes en weiden,
dat leek je de juiste look & feel toe voor wat je zocht.
Overdag bleek dat het perfecte plaatje, en was alles okay.
Maar ’s nachts werd je oorverdovend wakker gehouden
door het repeterend, pulserend massaal gebrul uit de sloot
van het kikkerkoor, dat ging de hele nacht door.
En zij werden ’s middags afgelost door de messcherpe
cicaden, ze kenden maar één strak ritme, maar daar waren
ze wel mateloos in, luidruchtig en onvermoeibaar.

Wat was je blij als de boer ’s ochtends zijn oude tractor
liet brommen en pruttelen, verheugd snoof je de prikkelende
dieseldampen op, die over de camping uitwaaierden.

 

Ei of ij?

Bij wijfelen toch twijfelen

Bij tweifelen echt weifelen

 

 

Toerisme

Bezoeken we de Biënnale van Venetië,
drinken we wat op zo’n plaza
omringd door de klassieken
(en niet te vergeten de kunst),
bevinden we ons middenin
dat gedicht van Adriaan Jaeggi:
rolkoffertjes, rolkoffertjes, rolkoffertjes.

 

Biënnale van Venetië bezocht

                                         Bijna alles bekeken, aanradertje

De Verhaspelaar

Hij mopperde op een facebook pagina over de teloorgang van een cultureel podium:

‘De gemeente A. heeft hier niet de begaanbare paden bewandeld.’ 

 

Sensaties voor niks!

Weet je wat je kunt doen als je in Zwitserland of Italië bent?
Je kunt je blikjes frisdrank of bier, als ze leeg zijn….

I N  E L K A A R  K N I J P E N !

Dat geluid!
Dat gevoel!
Die sensatie!

(En dat kost niets!)

 

 

Huilen in een museum

Je had nog nooit iemand zien huilen in een museum. Je had er wel over gehoord: Uber sensitieve types, dicht bij hun gevoel, puur. Je voelde je bij zulke berichtjes toch altijd wat tekort schieten: waarom had jij nog nooit gehuld in een museum? Waarom werd jij nooit aangedaan door een schilderij? Waarom lukte het, om de verantwoordelijkheid aan de andere kant te leggen, een schilderij nooit om jou tot tranen te beroeren? Terwijl, je had inmiddels toch door de decennia heen, een aardige trackrecord opgebouwd van Documenta’s, Biënnales, Quadrienales in binnen- en buitenland (en weet ik wat) kunstroutes, kunst-poëziefestivals. Je wist je weetje – maar je gevoel en de verbinding met je traanklieren was dus kennelijk blijven steken in de amateur-fase: het hogere had je nooit bereikt. Zelfs ook nooit gezien bij anderen.

Tot gisteren.

Gisteren bezocht je enkele van de kunstmusea in Basel. Je deed je routine: je had de catalogus gekocht, op internet rondgekeken, je blouse gestreken van te voren, de munt in het garderobekastje gedaan – dus.

Je bekeek de tentoongestelde kunst, niets aan de hand. Maar daar hoorde je het: gesnik. Verdomd, je hoorde gehuil. Er huilde daar iemand. Tussen de kunst, in het museum. Je keek op, je probeerde het geluid te lokaliseren. Het was niet zomaar snikken, het was hartverscheurend janken, lange uithalen, het was pijn, het kwam van ver, het was diep.

Ik vroeg me af wie dit geluid, wie deze smart zou kunnen voortbrengen. En welke kunst, welk schilderij dit voor elkaar had gekregen. Het zou toch niet weer een Rothko zijn? Wat was er gezien? En wat had het geraakt bij de huiler?

Ik volgde het geluid, sloeg twee hoeken om, en daar zag ik de tranen tussen de schilderijen.Er lag een meisje plat op de vloer van het museum, een peuter, helemaal opgaand in de contramine. Een en al theater, alles werd uit de kast gehaald: tranen, jammeren, gillen – het repertoire.

De ouders zaten op het bankje ernaast, zichtbaar ongemakkelijk met de situatie, met hun dochter.

Huilen in een museum, huilen tussen de kunst, ik zag het nu, is uiteindelijk gewoon gênant. Voor iedereen. Doe het niet. Laat geen traan om de kunst in een museum, stel je niet aan.