hij zit in een noest, vlakbij het scharnier.
Ik zit er dagelijks met mijn billen op.
Beetje ongemakkelijk zit dat wel,
op zo’n oud gezicht met woeste baard.
Is het Dostojevski, is het Tolstoj misschien,
en het zal toch geen Godverschijning zijn?
Dan zit het helemaal ongemakkelijk.
Maar het is natuurlijk een anonieme man,
met een baard, die zwerver uit de stad,
met z’n blikken bier en schorre geschreeuw.
