Je wilde stilstaan bij de
dood
van je moeder, vandaag twee jaar
geleden. Je voelde de weemoed
zich al samentrekken rond je
hart.
Je keek op de kalender en schrok:
het was gisteren. Je was een dag te laat.
De weemoed trok, nu samen met spijt en verwijt,
gelijk de boel nog strakker
aan.
