Back tot the future

 

Hij las te veel te laatste tijd, daar kwam het vast door: de boekenplanken groeiden als jaarringen om hem heen. Maar zijn geest waaide niet meer. Hij bewoog zich door de smalle paadjes in zijn huis. Hij had laatst een kookboek gekregen (zijn vriendin had hem verlaten – daarover zo meteen) en dat werkte hij chronologisch af: hij begon op bladzijde 1 en kookte, braadde, stoofde en bakte zich naar de laatste bladzijde. Hij wist niet hoe, hij wist niet wat. Zijn vriendin was na een ruzie (met hem), in zijn Mercedes gestapt en weggereden. Was er al vermeld dat ze toen dronken was? Dat was ze dus. En ze veroorzaakte een ongeluk: auto in de prak. En de verzekering keert dan niks uit. Hoe kreeg hij dat allemaal terugverdiend? Welke baantjes moest hij daarvoor aan elkaar knopen? Hij vroeg zich af of de uitkomst van zijn bestaan, zijn leven, anders zou zijn als iemand anders het geleid zou hebben. Zijn vriendin hoorde, zei ze, altijd kindergejammer in de verte, als een belofte – misschien trapte ze daarom op het gaspedaal, op weg naar de verte, op weg naar de stilte.

Kaantje

Hij leek, met z’n baret en baardje, op Che Guevara.

Hij was een knappe jongen, mooie jongen, volgens de meiden:

goed gebouwd ook, atletisch postuur, juiste kleding.

Aardige vent, hartelijk en vrijgevig, sportief ook.

Joviaal, sociaal handig, geinen en dollen, je kent dat wel.

Hij was een populaire jongen, biertje, goed met vrienden.

Hij had, alweer volgens de meiden, de looks & moves.

Ging goed met z’n studie en werk, veelbelovend,

leuke etage in hartje centrum, de boel goed voor mekaar.

Maar ja, daar heb je allemaal niks meer aan als je 's nachts

verongelukt, met je auto op zo’n provinciale weg, 
met bloed op je looks, en je hersens,
liggend in die baret, daar verderop.