Radicalisering

Hij had z’n baard al een tijdje laten staan, en z’n haar niet laten knippen. Hij hulde zich in zwart tuniek, en had een band gebonden om zijn hoofd. Hij sprak groot en gebaarde naar het oosten. Zijn publiek, veel jonger dan hijzelf, keek tegen hem op. Trots liep hij weg. ‘s Middags stond hij naast zijn vrouw, achter zijn winkelwagentje bij de Lidl.

Ik had een drukke week

Ik had een drukke week, er moest gewerkt, een vriend kwam langs, Er was bier, het werd laat, het werd vroeg, de daagse routine diende zich aan, maar dit keer wat gehaast. Mijn moeder moest bezocht.
Ik nam een trein daartoe en vooruit, nog een trein. Een computerprobleem moest opgelost, De software, er was van alles mee. Een klusjesman kwam langs, hij was besteld voor offerte, planning En advies. Hij schetste een nabije toekomt met veel stof. Vrijdag wachtte mij een lange autorit dwars door de breedte van het land. Tevens dient die rit voor een meet & greet met mijn vrouw. De tijd zat krap. Ik wilde nog een boek, Gelukkig bleek er nog tijd voor een gedicht: dit.

Arthur Rimbaud, later

Arthur Rimbaud, ergens in de zestig, gedichten mompelend in een morsige kroeg, over vroegere juninachten en hoe destijds de lindes geurden, en vooral over zijn zoete liefje van toen. Daar moet je toch ook niet aan denken.

Tien schuursponsen die op Engelse drop lijken

De schuurspons die was vroeger

geel van spons en groen van schuur.

En je kocht die per stuk.

Nu is de schuurspons

roze van spons, groen van spons,

paars van spons, geel van spons,

blauw van spons en lila van spons -

maar de schuur is nog steeds groen.

O, wonder

Het schip, de Carpe Diem uit Hendrik-Ido-Ambacht,

ligt, z'n volledige 55 meter gestrekt, in de sluis.

Achter hem wacht de Rehoboth, Bergambacht,

maar 38 meter. Een daar weer achter

gebroederlijk de Eben-Haëzer uit Kampen.

De rivier stroomt gelijk het leven, maar hier houdt het op.

De deuren van de sluis sluiten, en de kades liggen hoog.

De brug is dicht, de bomen zijn gesloten.

Men wacht op sluiswachters hand,
laat hij het water rijzen of dalen?

Mozes spleet de Rode Zee, maar van de IJssel

naar de Eerste Havenarm geschut worden,

doet daar qua wonder toch niet voor onder. 

Middelbaar variant vijf

Middelbaar, been in het graf,

levenseinde ingezet.

Lijkt of de tijd sneller gaat

dan vroeger, relatief dan.

En het verleden verdwijnt,

valt niet te conserveren.

Ook jijzelf bent in verval,

je leven vooruit geleefd,

maar achteruit werd beleefd.

'willen dat u waren hier'

zei de vertaalmachine,

nieuwe tijd, net wat u zegt.

Je raakt nu snel achterop. 

Je komt van een bezoekuur:

of je afscheid wilt nemen,

zegt de zuster bij de deur.

Je kent het levensrefrein,

de grijns die erbij hoort ook.

Je proeft chloroform en bitter:

het ziekenhuis in bedrijf.

Je deinst terug voor de naald,

en bloed zie je liever niet.

Je ziet een glimpje toekomst

en een bordje 'Nooduitgang',

je ziet afscheid, rijen dik.

De tijd is van elastiek -

had je gedroomd, maar niet heus.

De tijd is een bot stootblok,

alles komt ooit tot stilstand.

Er is geen eeuwigheid,

-wat ze ook beloven-

middelbaar been in het graf,

levenseinde ingezet.

Doet u nog aan trainen met gewichten?

Doet u nog aan trainen met gewichten?

Met lood in uw schoenen gewichten tillen.

Tot ver boven uw hoofd. Totdat u zelf niks meer weegt.

Dat moet geweldig zijn. Even fijn als kunnen vliegen -

en even onbereikbaar. Je spiegelbeeld lijkt

nog steeds op je, maar past amper in de omlijsting.

Waar ben je mee bezig. Je hebt een abonnement,

toch drijft de haast je voort. Je heft, je heft.

Het gewicht boven, jij beneden.

Je hoofd wordt weer licht, je armen zwaar.

Je denkt: wat als zo'n gewicht breekt,

zou je dan vliegen. Je heft, je heft.
Iets in je hoofd maakt, dat het logisch klinkt.
Dat je jezelf opheft, uitstijgt, boven jezelf,

het gewicht onder je laat - en dat je vliegt.