‘Heb je ‘m op repeat staan?’ klonk er uit de keuken.
En ja, ik had ‘m op repeat staan. En gisteren ook al. Ik kon er niet genoeg van krijgen. Van Akata Sun Dunchi, uitgevoerd door Takachi Hirayasu en Bob Brozman.
Wat een aanstekelijk liedje was dat, ik kende het nog maar sinds gisteren, en nu al hooked.
Gisteren luisterde ik naar Pinguinradio,
sectie world, dan hoor je nog ‘ns een keer iets anders, iets buiten je bubble.
En gisteren was het raak, toen zeilde het liedje Akata Sun Dunchi ineens
mijn hoofd binnen. Of was het andersom, dat ik dat liedje inzeilde? We hadden
elkaar beet, dat liedje en ik, en we lieten mekaar niet los.
En waar kwam dat door? Waar kwam dat door dat ik zo gegrepen was door een song in een taal die ik niet verstond? Ik was zowaar ontroerd door dat liedje, en ik wist niet eens waar het over ging.
Was het door dat optimistische, positieve geluid, dat ritme dat je naar voren leidde, de weg wees naar het licht, de luchtigheid, de vrolijkheid – je was toch steeds haast aan het dansen elke keer als je dit liedje hoorde? De klanken hadden je haast bedwelmd, ingepakt, dat kwam natuurlijk door die herhaling, dat werkte hypnotiserend. Er waren meerdere gevoelige snaren geraakt. Hier kon je geen weerstand aan bieden.
Dit had je nodig. En je drukte nog een keer op repeat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten