Voor Fadi en Jomaa Abu Assi

Ja, Fadi en Jomaa, daar liggen jullie dan, in het mortuarium.
Stil, rustig, maar wat zien jullie eruit, zo herken ik jullie niet.
Waar zijn jullie stemmen, waar is jullie lach, en Fardi, waar is
je rechterhand, en waar is je rechterbeen? Jongen, let toch
‘ns een beetje op. En Jomaa, jongetje toch, waar is je hoofd?
Waar heb je het gelaten? En je armen, waar zijn die?
En waarom liggen jullie hier in lijkwades, jullie horen toch
niet dood te zijn? Jullie behoren te spelen, hout te zoeken
voor het vuur, waarom moesten jullie verminkt en dood?
Jullie waren, lees ik, een directe bedreiging voor de
Israëlische militairen, want jullie waren de gele blokken
gepasseerd. Daarom Jomaa (10 jaar) moest je hoofd eraf,
met een drone, daarom Fardi (8 jaar) moest je hand en been er af,
met een drone, want met blokken moet je als kind niet spelen.
En daarom liggen jullie hier in lijkwades gewikkeld, stil voor altijd.