Wij houden van elkaar. O ja,
dat zijn wij, van dat grootse en meeslepende, van die epische liefde tot in de
eeuwigheid. Wij houden van elkaar, zeldzaam zo uniek deze twee-eenheid,
voorbestemd, absoluut, zoveel liefde, dat kan geen toeval zijn: dit moest zo
zijn.
En daarom vind ik het jammer dat
blijkt dat we dezelfde school bezocht hebben, dat onze ouders uit dezelfde
plaats kwamen, dat we uit dezelfde sociale klasse komen. Dat we dezelfde interesses
delen, dezelfde huidsleur hebben. Dat we opgegroeid zijn met dezelfde series op
de televisie, dezelfde kerk bezochten. En omdat bovenstaande factoren toch iets
van de glans afhalen, omdat zo de factor toeval praktisch afwezig is, dat we
eigenlijk gewoon de logische uitkomst van een optelsomsom zijn, vroeg ik me
laatst ’s nachts af: die vrouw naast me, had ik haar ook niet kunnen ontmoeten? Zou er een route, een tijdpad zijn waarop we
elkaar hadden misgelopen? Of, en dan zou het weer interessant worden, elkaar
desondanks toch hadden ontmoet? Dan
zou er sprake zijn van echte liefde. Om daarachter te komen zou ik het toeval
of volledig moeten omarmen, en me overgeven aan de willekeur. Alle sturing elimineren.
Maar waar te beginnen, een andere woonplaats of studie? Of gelijk wat
radicaler, een andere huidskleur? Ontmoet mekaar dan maar ‘ns. Of wacht, laten
we gelijk bij het begin beginnen. Die dag, 66 miljoen jaar geleden dat die
meteoriet, van zo’n 10 kilometer doorsnede, en met de kracht van miljoenen
atoombommen, op de aarde insloeg en zo een einde maakte aan het leven van de dinosauriërs.
En het leven op aarde een andere wending gaf. De zoogdieren maakten nu een
kans, waaronder de mens. En hoe je het ook wendt of keert, onze voorouders
hebben daar toen rondgelopen. Maar ja, wie of wat stuurde die meteoriet
uitgerekend toen naar de aarde, waar
ik mijn lief 65.000.066 miljoen jaar later zou ontmoeten?
