maandag 11 oktober 2021

Gierstraat, zondagochtend, Haarlem

Er stond een delivery-maaltijd voor de deur, bezorgd
maar onaangeroerd: twee  papieren zakken
wit, met hengels, met daaraan gehecht de bon.
Kapsalon, Hete Kip, Knoflooksaus, Andalouse,
saus en meer. Keuze uit: Kipgehakt, Rundergehakt
alle groenten, mais, olijven en meer. Ebi Tempura Roll,
8 stuks, Sashami van tonijn en zeebaars, 8 stuks, Rendang.
Extra vegetables, zoet-pikante saus, mosterd en meer.

Er stond een maaltijd in papieren zakken voor die deur
in de Gierstraat. De zakken waren ineengezakt,
de ochtendzon scheen er een morsig licht op.
Er stak een stempelkaart uit, iemand had betaald.
Iemand was dronken geweest, iemand was iets vergeten.
Iemand was brak. Er was aangebeld, maar niet opengedaan.
Er had een hond tegenaan gepiest, dat kon je zien.

 

maandag 27 september 2021

Circulaire Poëzie

We moeten vol inzetten op verduurzaming, ook in de poëzie.
Het roer moet om voor een duurzamer poëzie.
Er moet focus komen op circulariteit.
Geen goedkope rozen meer maar duurzame metaforen:
Plastic rozen vergaan niet.
Geen kortstondige relaties, maar duurzaamheid.
Sowieso geen ivoren torens, ridders mogen wel te paard.
Er moet gezorgd voor biodiversiteit, er moet geen CO2 uitgestoot.
Er moet geen energie verspild, er moet geïsoleerd,
Ook in de sonnetten. Er is geen wegwerppoëzie meer.
Er wordt correct gedicht, geen grappen meer.
Wat rijmt er op ‘transitie’? Wat hoor ik: ‘ambitie’?
De fossiele poëzie zullen wij ter grave dragen,
en juichen bij de geboorte van de natuurinclusieve,
en de klimaatadaptie. De oude economie verklaren
we dood. We streven naar een emisievrije poëzie!
De poëzie moet groen, er moeten sustainable development

goals gekozen worden. Er moet gekozen voor milieuwinst.
De oude fossiel poëzie was ten dode opgeschreven,
uitgeschreven, op, verbrand. Echte poëzie
laat geen footprint na, echte poëzie is afbreekbaar.
Geschrapt materiaal kan en moet hergebruikt.
Echt, we moeten dichten aan een toekomstbestendige wereld,
aan de winst voor het klimaat. Dat we de opwarming
van de aarde tegengaan. Dat we de spiegel van de zee
niet verder laten stijgen. Dat we koersen op de zon,
dat we afval schoner achter laten. Dat we het water,
en het oppervlaktewater niet vervuilen met microplastics.
Dat we zuiver zullen zijn. Dat we innovatief zijn. Dat een gedicht
bijdraagt aan het ecosysteem. We moeten innoveren
met de artificiele intelligentie en machinelearning.
En hergebruik is juist goed. Dicht slimmer, schoner
en met oog op nieuwe toepassingen, denk aan de
lange termijnvisie, het duurzame businesmodel.

Dit worden de nieuwe wederopbouwjaren van de poëzie!

 

dinsdag 21 september 2021

Alzheimer

Ik ben bij mijn moeder op bezoek en we drinken thee.
De radio staat aan, en ik herken Een nummer van Elvis Presley.
‘Mam’, zeg ik, ‘dit is Elvis’.
Mijn moeder wijst met een mengeling van verbazing en verwarring
naar haar theekopje en zegt: ’wat, is dit Elvis?

vrijdag 20 augustus 2021

De Dag Dat Sifan Hassan Goud Won Op De Olympische Spelen

De dag dat Sifan Hassan goud won op de tien kilometer,
ongenaakbaar, niet in te halen, niet te kloppen (ik zag
haar race pas ’s avonds laat, in de hotelkamer in een
bergdorpje waar verder niemand ooit van Sifan Hassan
gehoord had.) De dag dat Sifan Hassan goud won op de
Tien Kilometer, met een fenomenale eindsprint, de finish
lag open voor haar, verwachtte haar – wie anders?
Enfin, die dag dus, fietste ik langs de Rhône, die rivier
Met dat dakje op z’n o, en met die kerncentrales aan haar
oevers.
Het was warm (duh, het is juli in Frankrijk, gast)
cicades tsjirpten, hitte zinderde en trilde boven de velden,
mijn bidons had ik gevuld, mijn petje stond op mijn hoofd,
en ik peddelde naar Montélimar, om met een zakje Nougat
als souvenir terug te keren. Je passeerde een uitgebrand
autowrak. Je had de wind mee, het asfalt was nieuw en vlak.
En ondertussen liep Sifan Hassan zich warm
voor haar Tien Kilometer. Ze knikte haar knieen,
de boog haar rug, ze strekte haar armen, ze draaide
haar nek, ze zwaaide haar armen, ze hupte met haar benen.
Ze keek naar de baan. Ze keek naar haar schoenen.
Ze keek naar het scoreboard. Ze keek naar de lege tribune.
Ze keek naar de camera. Ze keek naar de lucht. Ze keek
Naar haar verleden, ze keek naar haar toekomst. Ze keek
Naar haar zeer nabije toekomst. Ze zag zichzelf in de race.
Ze wist precies hoe het zou gaan.
Jij zat ondertussen op een terras. En je staarde naar een
leeg vel papier, niets aan de hand, dat was je routine, je
ritueel, kopje koffie erbij, beetje om je heen kijken, sfeertje,
zo deed je dat. Pen bij de hand. Maar vandaag kwam er niets.
Je roerde je koffie, je dronk je glas water. Je keek serieus.
Jij bekeek je appjes en je e-mail, want je had wifi op dat terras,
ondertussen liep Sifan Hassan zich warm en was een en al
concentratie. Zij gaf niet om Nougat, zij stoorde zich niet
aan de hitte. Zij gaf, wie weet, wel om literatuur, om poezie,
maar, nu even niet. Haar focus lag nu op de race, de start,
de eerste bocht, haar positie daarna. Haar tactiek.
Het inschatten van haar kansen, haar mogelijkheden.
Wanneer zou ze moeten versnellen, wanneer zou ze haar
alles verzengende eindsprint inzetten? Wanneer zou ze haar
passen verlengen, haar krachtbron aanboren, de finish
met haar ogen dichterbij halen?

 En jij fietste ’s avonds terug langs de Rhône, die rivier
met dat dakje op z’n o, en met die kerncentrales aan haar
oevers. Terug naar je hotel waar je ’s avonds, vanaf je bed,
de gouden race, de Tien Kilometer van Sifan Hassan wilde zien.
Je hoopte op de herhaling, haar machtige passen, de superioriteit.
Je was opgehouden door de eigenaresse van het hotel,
graatmagere dame waarvan de aderen zo dik op haar armen
lagen. Zij kwam erg nerveus en overspannen over, terwijl jij juist
gehaast was om naar de finish te kijken. Je verlangde naar een
koud biertje. En je wilde juichen vanaf het balkon. De warme
Franse zomernacht in. En daar won Sifan Hassan de Olympische
Tien Kilometer. De televisie zette nog een keer de herhaling in:
Sifan zette de achtervolging in, haalde de ene na de andere concurent
in, en daar ging Sifan Hassan nogmaals majestueus de finish over.
Je stond op en ging naar het balkon en daar hief je je glas,
De Dag Dat Sifan Hassan Goud won Op De Olympische Spelen.