vrijdag 10 juli 2020

Kunstwerk Squares Muggeplein Deventer – de nieuwe kleren van de keizer



Je had gehoord over een nieuw kunstwerk op het Muggeplein in Deventer. Het had rondgezoemd. Het Muggeplein had een herinrichting achter de rug. Politiebureau weg, nieuwe huizen ervoor in de plek. En vanuit de buurt was er een sterke wens ‘om de herinrichting te bekronen met een kunstwerk dat een verbinding legt tussen het rijke verleden van deze plek en het heden’. Nieuwe kunst in de stad? Die wilde je zien, daar had je geen aansporing voor nodig, je had je jas al aan, hup, op naar het Muggeplein. Je kwam het plein op, je keek rond, maar waar was het kunstwerk? Je zag het niet, was je misschien te vroeg, had je de info verkeerd gelezen, zou het pas morgen geplaatst worden? Je liep een rondje om het plein. Daar verderop was het verzamelpunt van het oud papier, je zag de dozen netjes opeengepakt staan, o, wacht, dat was het kunstwerk, Squares, van Aam Solleveld.

Het kunstwerk Squares van de Amsterdamse kunstenaar Aam Solleveld is specifiek van toepassing op het Muggeplein en bevordert de verbinding tussen de buurtbewoners zonder dat het daarbij de verblijfs- en ontmoetingsfunctie van het plein in de weg staat. Vanuit de buurt is er een sterke wens om de herinrichting van het Muggeplein te bekronen met een kunstwerk dat een verbinding legt tussen het rijke verleden van deze plek en het heden.’

Squares is nogal what you see is what you get. Er staan 21 (gesuggereerde) kubusjes van 50x50x50 centimeter wit geverfd beton. Met daarover heen zwarte diagonalen geschilderd. Meer is het niet. Een soort grote platte tafel. Een vrij nietszeggend, onopvallend  kunstwerk dat er uit ziet als een sokkel. Dat je denkt: leuke sokkel, maar waar is het kunstwerk? 

De kunstenaar zelf over haar ontwerp:

‘De vierkanten met diagonalen verwijzen naar hedendaagse bouwtekeningen waar objecten worden aangeduid met een rechthoek en een kruis. De 4 hoeken staan voor de 4 straten die uitkomen op het plein. Zwart-wit contrasteert met de kleuren aan het plein en vormt daardoor de verbindende factor tussen diverse bouwstijlen rondom het plein. Het werk refereert zo aan de veranderingen die deze plek zo kenmerken: de afbraak en opbouw van de wijk door de eeuwen heen, én de veranderingen die ongetwijfeld ook in de toekomst nog zullen volgen.’

Het kunstwerk ‘verbindt’. Een begrip dat tegenwoordig in geen enkele motivatie mag ontbreken natuurlijk, verbinden is hip, verbinden is helemaal nu. En die vier hoeken, ‘die verbeelden de vier straten’ (Jeuj!). En het werk refereert aan de ‘veranderingen in de tijd, het verleden en de toekomst’. Toe maar, niks vergeten?

Samengevat, jammer dat het Muggeplein nou jarenlang tegen dat saaie kunstwerk ‘Squares’ moet aankijken – als je er niet (tip!) overheen kijkt natuurlijk.

zaterdag 4 juli 2020

Nineties

Ja, ook ik heb ooit, met mijn enkels aan een elastiek,
de sprong van een brug af gemaakt, de diepte in,
mijn einde in hoge snelheid tegemoet –
tot ik weer terugveerde: bungeejump.

Op de foto sprak de doodsangst uit mijn strakke blik.
Maar de tijdgeest had mij toch maar mooi gevangen.
Ik zag mezelf terug bij die tempel, op die bergtop
overkijkend de oude stad, bij dat strandfeest,
die voortstuwende, hypnotiserende beat, of waren
dat de pilletjes die de zon deden opkomen?
Ik was overal waar het boek zei waar ik moest zijn,
dat barretje, zeker, dat pension, check, dat feest
op dat strand, was ik bij. Toen het feest voorbij was,
was ik er trouwens nog, maag, darmen van streek.
En ook ik heb toen zo’n tweedehands auto goedkoop
gekocht om daarmee de binnenlanden te ontdekken.
En ja, dat ding ging na 1200 kilometer kapot. Stonden
we daar met niks anders dan onze babbel, waar we
dus toen even niks aan hadden. Achteraf denk ik dat
ik het grootste deel van die reis al in die depressie
gezeild was. Dus waar ik heen ging en wanneer, ik
ging gewoon willoos mee in de flow. Tijd was toen
elastiek en stroop tegelijk. En de zon scheen toen
de hele tijd, maar ik had er geen oog voor. Die lichtheid
ging langs mij heen. Ik had me toen geconcentreerd
op de taal, hoe zeg ik wat, hoe druk ik mij precies uit?
Het bedrukte me, er vielen gaten in mijn verdediging.
Ik moest moeite doen voor ruimte waar ik ademhalen kon.
Het vliegticket voor de terugweg was een baken waar ik
me aan vastklampte. Dat ik de aarde zou verlaten
opstijgen, de zwaarte achter me laten. Ik zou naar buiten

en naar beneden kijken en concluderen dat mijn blik
niet verruimd was. Verdwijnen in de wolken
leek me wel wat, oplossen, nooit meer landen.