Aftershave

Ik was een nachtje blijven slapen in het huis van mijn vader. Niet gepland, dus ik vroeg of ik gebruik kon maken van zijn scheergerei. ‘Tuurlijk’, zei hij, ‘het staat allemaal op het planchet.’ Dus ik zeepte m’n kaken in met hetzelfde merk scheerzeep dat ik thuis ook heb. Zo gaat dat kennelijk, van vader op zoon. En ik schoor mezelf glad. Maar nu de aftershave. Waar stond die? Dat was vast van een ander merk dan dat ik gebruik, want ik zag het flesje niet. Ik ging alle flesjes op het planchet na van links naar rechts. En daarna weer terug van rechts naar links. Geen aftershave. Mijn huid trok toch een beetje strak, een beetje verzachtende aftershave zou welkom zijn. Dus ik zei tegen mijn vader: ‘Ik kan de aftershave niet vinden. Die staat niet op het planchet.’ Mijn vader zei: ‘Hoe kan dat nou, hij staat er wel. Ik heb ‘m vanochtend nog gebruikt.’ En hij liep voor me uit naar de badkamer en pakte daar van het planchet een flesje, draaide zich om naar mij en hield het voor me, ‘hier staat tie.’
Ik keek naar het etiket, daar stond: Deodorant.

 

Spiegel

Elke ochtend als ik voor de spiegel sta en me scheer,

denk ik aan wat mijn vader mij leerde:

bol je boven- en onderlip, dan scheert het mes daar gladder.

En dat was ook gelijk het enige dat ik van hem leerde.

Laatste reis

Ik pak mijn tas, mijn nette pak gaat mee.

In de krant is je naam zwart omrand,

en ik ben klaar voor het laatst tabee.

Je graf, dat was dus in het buitenland.

Je afstand behoud je ook na je dood.

Ik hap naar adem, rouw omklemt mijn keel.

Je verleden blijkt een wreed reisgenoot,

ik maal, is gelijkenis mijn erfdeel?

Abba, Vader, Abba, Vader, Abba,

maar mijn gebed wordt in zwijgen gesmoord.

Misschien reis ik nu mijn lot achterna.

Waar is nu mijn tekst, waar is nu jouw woord?

Kijk, de weg is krom, de weg is recht,

jij was mijn vader, ik was ooit jouw zoon,

maar nooit kwamen we bij elkaar terecht.

Jouw graf blijkt van een onbekend persoon.