Béla Tarr, de regisseur van het epos Sátántangó is overleden. (In Trouw werd hij 'een invloedrijk icoon van de Europese cinema' genoemd).
Ik heb de cassette met de dvd’s, ooit een keer cadeau gekregen, van dit magnum opus voor me liggen, 419 minuten, meldt de hoes, dat is, hoeveel, een uurtje of zeven en een half? Na het kijken van Sátántangó, heb je er bijna een werkdag op zitten.
En ik heb de film, naar het boek van Nobelprijswinnaar László Krasznahorkai, gezien, helemaal.
En ik moet zeggen, dat was wel een prestatie, van mezelf bedoel ik, dat was wel hard werken, om mee te leven met Irimiás, Petrina, Schmidt, Kráner, Halics, Estike – de hopeloze, uitzichtloze hoofdpersonages van dit epos. Ook al waren er nog een paar belangrijke hoofdrollen: de regen, de modder en het treurige landschap en de verpletterende zwaarmoedigheid. En dit alles gevangen in ellenlange statische shots waarin schijnbaar haast niets gebeurt.
De hoes meldt: ‘A genuine masterpiece’.
Dat zal dan wel zo zijn, maar het was wel een aanslag op mijn uithoudingsvermogen, en de film liet me murw achter. Maar dat is ook een kwaliteit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten