Ze had voor een blootblad geposeerd

Ze had voor een blootblad geposeerd,

toch wel erg bekend, ze lag te kijk

bij de Bruna, bij de kiosk op het station:

borsten, het hemelpoortje, alles.

Ze deed met die andere blote meiden

alsof ze een eindexamenklas was, die poses,

die setting, in dat schoolbankjes-decor,

dat zag de lezer dan graag, had de redactie

gedacht, maar het was het geld dat ‘t ‘m deed.

Toch, haar vriend verliet haar kort daarop.

Daarna was ze gevraagd voor de kerk,

als Maria, ze stond daar uren,

met een pop in haar armen,

van top tot teen in doeken gehuld.

Kijk, daar staan ze, in die nis.

Ze hoopte dat alles zo zou blijven

Ze hoopte dat alles zo zou blijven,

zou blijven zoals het was.

Steeds dezelfde leerlingen,

in steeds dezelfde klas.

En dat haar buurjongen niet zou verhuizen,

en dat haar ouders gingen voor eeuwige trouw.

Dat haar vriend haar vriend zou blijven,

en haar nooit verlaten zou.

En dat haar collega nooit elders

solliciteren zou. Ze wilde dat

alles zou blijven zoals het was.

Ze hoopte dat alles zo blijven zou.

Dat het feestje geen einde hebben zou.

Dat die zomer eindeloos duren zou,

dat de winter eindeloos duren zou

en nooit zou overgaan, hoogstens dan

vooruit, in een eindeloze zomer,

die nooit zou overgaan, hooguit dan in –

Ze hoopte dat het einde uit zou blijven,

ze hoopte op de eeuwigheid,

en dat die altijd blijven zou.

Kommetje krekels

Had het gister helemaal gehad met die zomer,

die zon en die alom vertegenwoordigde insekten

en kocht een zakje gedroogde krekels.

Tien gram, licht gekruid met o.a. Chili peper

en wat kruiden- zonder- naam, 3 euro 50.

Pilsje erbij voor de zekerheid, maar krekels,

ze tsjirpten niet en waren wat droog misschien,

minder bite dan een borrelnoot, kraakten

minder dan een kroepoekje, maar toch minder

afschrikwekkend dan, pakweg, een handje meelworm.

Nee, krekels, leuke end-of-summer-snack.

Ik had mijn daad gesteld,

laat nu die herfst maar komen.

Eerste kastanjes

Gisteren, amper september, de eerste kastanjes geraapt.

’s Avonds om negenen, de lamp al aangedaan.

Vanochtend, per ongeluk, mijn schoen

op een krekel gezet. Het was waarschijnlijk

de laatste: het werd stil in de tuin.

Bladeren kleuren in geel en rode tinten.

De zon jaagt het laatste zoet de druiven in.

Onrust kriebelt: er moet een bief geschreven, 
er wacht nog een gedicht, een boek moet uit. 
Er moet in huis worden geklust, er moet geïsoleerd.

Maar morgen wacht eerst, ze is al oud en vergeet

steeds meer, mijn moeder een bezoek.

Vanmiddag weer je graf bezocht

Vanmiddag weer je graf bezocht,

Je bent daar niet, dat weet ik wel;

we hebben je lichaam daar begraven.

Jijzelf bent continu in mijn gedachten.

Ik hoop je altijd een beetje bij te praten:

die zijn gescheiden en zijn kind is ontspoord.

Je vrienden van toen, die zie ik nooit meer.

Een ervan is dit jaar overleden. Misschien

dat jullie elkaar alweer hebben ontmoet.

De stad verandert, de Lange B. was weer ‘ns

opgebroken en het Stationsplein staat op z’n kop.

De rijrichting van de Leusensteeg en de Kuiperstraat

hebben ze omgedraaid. De Tor bestaat al lang

niet meer en ook De Elegast is nu gesloten.

De tap in De Heks staat nu overdwars.

Ik heb onkruid gewied, je steen gepoetst

en lavendel geplant. Tot slot heb ik met de

gieter de plantjes begoten. De tijd staat hier

eeuwig voor je stil tussen die twee jaartallen,

ze liggen veel te dicht bij elkaar.

Soms zie ik je weer lopen op straat: een kapsel,

een zelfde postuur of motoriek. Dan herken ik

je kleding of meen ik een gelaatstrek…

maar altijd heb ik het mis, ben jij het niet,

is mijn adem weer voor niets gestokt.

Ik fiets zometeen weer terug, jij blijft hier.

Ik zeg tot ziens, of denk het in ieder geval.

Het heeft allemaal zo godvergeten weinig zin,

mijn bezoek, het gieten en de plantjes, maar

bovenal, dat jij hier al meer dan dertig jaren ligt.

Voor J., M., A., en L.

Kunnen we voor een volgend leven niet afspreken,

dat we allemaal tegelijk weggaan op het eind?

Dat we allemaal gezamenlijk de hele rit uitzitten?

Dus niet meer zonder aankondiging, slechts met achterlating

van een cassettebandje, er uitstappen voor je dertigste.

Dat we mekaar niet het verdriet bezorgen

van berichtjes en kaarten, dat we elkaar niet

moeten bezoeken in ziekenhuizen

of mekaar zien liggen, opgebaard thuis.

Blijf je zitten met dat bitter, bitter einde.

Dus let op, als je in de laatste auto van de file zit,

dat die vrachtauto niet vanachter op je knalt, en jij daar,

met je vriendin erbij, verbrandt. Laten we elkaar dat niet

aandoen, niet die bodemloze put stikvol gevuld met verdriet.

En laten we elkaar heel laten en niet om zeep helpen

met messteken, alsjeblieft, eindig niet in een bloedbad,

dat levert alleen verbijstering en verliezers op.

En kunnen we ook afspreken dat je niet,

krap een half jaar na je geboorte, er tussenuit piept,

in een ziekenhuis. En dat je in een klein kistje,

bloemetje in je hand, wordt thuisgebracht. Even ‘dag’ zeggen,

kusje, tot nooit weer. Wat is dat nou?

Kunnen we voor een volgend leven niet afspreken,

dat we allemaal tegelijk weggaan,

als het eind in zicht komt? Dat we allemaal

gezamenlijk de hele rit uitzitten?

De tranen van de Olympiërs

Of ze nou winnen, of als ze nou verliezen,

voor ons maakt het niks uit: wij zijn altijd paraat,

we staan altijd klaar om te stromen.

We zijn altijd standby, we zien de tragedie,

we zien de overwinning, vanaf de eerste rang.

Als de atleet breekt, als zijn droom vervliegt,

als de pees knapt, als de val wordt ingezet,

als zijn ziel wordt afgevoerd, op ons kun je rekenen.

Als het volkslied klinkt, als de tijd in beeld komt,

wij zijn erbij. Wij zitten vooraan, in de startblokken,

niet te stelpen. Knappe jongen die ons tegenhoudt.