Hij was terug in de tijd

Hij was terug in de tijd, zijn tijd gegaan. Hij ging naar de plek waar hij gewoond had. Dat huis was dichtgetimmerd en bij de buren was het een rommeltje in de tuin, er lagen kinderfietsjes en bij gebrek aan schuurtje was er een zeil gespannen. De schutting was kapot. Door het keukenraam zag hij een van de kinderen zitten: de jas tot de kin dichtgeritst en met een bord patat op z’n schoot. Blij dat hij er weg was, anders had hij zichzelf daar gezien. In de pauze ging hij altijd naar huis. Dan was hij bij zijn moeder en brood. Later ging hij naar huis en was zijn moeder dood. Moest hij weg, de buurt uit, de wereld in. Dat alles bij het ouder worden kleiner wordt, was ooit een zegen, nu een straf. Hij stond op de galerij en keek rond: nergens is er nog een belofte, niets strekte zich nog uit.

Oppassen

In de zomer paste ik op het huis van vrienden.

Ze waren op vakantie. Ik keek uit over weilanden.

Verderop werd een schuur gesloopt. Het geluid van

metaal en steen dat in de containers werd gegooid.

In de verte de wiegende rij van masten, boten

in de wacht voor de brug, meeuwen in de lucht.

De avondvierdaagse kwam ook voorbij. Er klonk

gezang en daarna lag de straat bezaaid

met mandarijnenschillen. Er waren koeien die

hun tongen om  takken sloegen. ’s Ochtends waren

er konijnen en ’s avonds zwaluwen en vleermuizen.

’s Nachts waren er blote vrouwen op de televisie.