Huis te koop 220.000 euro

Het huis stond leeg en stond te koop. En het was ook veel te duur.
Het huis was veel te duur voor wat het was. En voor wat je er nog
aan moest doen. Ik weet dat, want het huis ernaast is van mij.
Er stond een bord in de tuin: Te Koop En er was natuurlijk funda.
Dus zag ik de geïnteresseerden hun auto parkeren. Zag ik de
Makelaar met z’n klembord. Zag ik de verwachtingsvolle blikken.
Ik zag dat jonge stel, hun toekomst lag nog helemaal open,
Hier kinderen, daar de kinderkamer, daar de skelter en de stoep
met krijt. Je hoorde de makelspraak. Je zag de teleurstelling.
Je zag het homostel, je zag het oudere echtpaar, je vroeg je af,
waren ze hier voor zichzelf, of voor hun zoon, of dochter? Je zag
de jonge single-vrouw uit Amsterdam, peanuts, die prijzen hier.
Qua verbouwing moest er zo een kleine ton bij. Makkelijk.
Je zag dat stel met kinderen: wat voor toekomst zagen ze hier,
in dat achterplaatsje, die luchtplaats? De badkamer moest
vernieuwd, de keuken moest eruit, de vloer had houtworm,
de muren hadden scheuren, de zolder bood geen mogelijkheid.
Er was gehorigheid, er was geen isolatie, maar: indien u een
aanbieding wenst, kan de makelaar deze, na goedkeuring
door de opdrachtgever, op basis van specifieke gegevens
verzorgen etc. Vandaag kwam de ongediertebestrijding langs:
er was geen genade voor de knaagdieren. Daar was die huurster
gestorven. Je had dat huisspook ’s nachts ook wel ‘ns gehoord,
dan bonsde ze op de muren. Waanzinnig. Huis te koop. Je zag
dat jonge echtpaar verwachtingsvol buiten staan, hun gezicht
blakend van toekomst. En jij dacht: op weg naar de ellende.

Spleen

Ik wou dat ik vier saxofoons was,
dan kon ik samen spelen.

Weertje he?

Je schuift de gordijnen open en ziet kobaltblauwe ijsmassa
En hoort het glasachtig getinkel van smeltwater dat over de
Dakgoot stroomt. Het ijs maakt geluid. Schotsen kraken,
Knal op knal. Je hebt het koud je rilt. Je huis werkt,
je hoort het, je ziet de barst in de deur. Elders smelt
de gletsjer, hagelt het pingpongballen, overstroomt
de boel, mislukken oogsten, branden bossen af, stijgt
de temperatuur, barst de aarde door de aanhoudende
droogte, zijn de insecten ineens massaal afwezig, zijn
er stortbuien, onweer, bliksem, stijgt de temperatuur,
stijgt de zeespiegel, worden bepaalde gebieden van
de aarde onleefbaar. De zomer wordt geen pretje meer.
De winter zal vaker dan lief vies tegenvallen. De flora
En de fauna zullen aangetast worden, anders klinken
Ook. Niet meer dat gekwinkeleer van die vogels
’s ochtends vroeg bij je raam. Soorten sterven uit,
Extremen wisselen mekaar af. Vroeger volgden de
Vier seizoenen elkaar op. Nu lijkt het eind in zicht.
Je brandstof is bijna op, je huis kraakt in al zijn voegen.

 

 

Kort, erg kort

Schrijf ik een kort, erg kort gedicht,
in totaal was het één woord. Krijg ik
een melding: leesbaarheid heeft
verbetering nodig.

 

Alex jarig, met dank aan Dylan

 

Pluim alleen

 Een klassieker, nu op sargasso

Je had een sollicitatiegesprek

Je had een sollicitatiegesprek
Jij was de sollicitant. Jij zat daar
Je zag jezelf, de sollicitant, in de spiegel
Achter de dame die je het vuur, die je
Alle hoeken, die je in het nauw, die je
Het moeilijk, die je naar adem. Je zag
De sollicitant, je zag jezelf. Wat had je
Gerepeteerd, wat hoefde je je, als het moment
Daar was, alleen maar tevoorschijn te halen?
Maar alles was in spiegelbeeld dus omgekeerd.
Links en rechts haalde je nu door elkaar.
Terwijl je de stem hoorde van de dame die,
Zag je in de spiegel dat er achter je
Een container door het beeld rolde.
De wind waaide buiten en jij besprak
Je verdiensten, je werktijden – daar
Had je die container weer. Rolde nu
De andere kant op. Je zag je toekomst.