Nieuwe vertaling Toergenjevs Vaders en Zonen

Weg met alles van vroeger
 

Zomervakantie 2020

Dominion Theatre Kiosk London - foto Maria Willems

.....wai wai wai wait.....

TicTac
Best cappuchino
TicTac
Tobacco not sell to anyone under the age of
TicTac
Durex Extra Safe
TicTac
Panasonic Batteries
TicTac
Best Turkish Coffee
TicTac
Ice Cold Drinks
TicTac
M&M’s, Dorito’s
TicTac
AppleJuice Original
TicTac
Walkers Chips
TicTac
Map of Turkey
TicTac
Best telephoncard
TicTac
Ice Cold umbrella
TicTac
Hot Choclate with coffee
TicTac
A real map of London
TicTac

.....please....

Maria Hari - Kunst in quarantaine

Klik hier

Mata Hari Isaac Israels

Maria als Mata Hari

Poëzie bij Sargasso's Kunst op zondag

  (klik op link, die hieronder)

 Poezie bij kunst-op-zondag-de-ijssel/

Fotoshoot bij de Dinkel

Nee stop maar, dit is 'm nog steeds niet,
ik zag die mondhoek iets naar boven gaan,

is een beetje stuurs kijken echt zo moeilijk?

Denk chagrijnig, denk nors, denk ontevreden.

Nee, dit is ‘m nog steeds niet. Zou je

je handen in je zakken kunnen doen?

En, ik weet niet hoor, maar die opgerolde

broekspijpen maken het wel weer erg zomers.

Zo komen we er niet. Kun je je riem half los doen?

Stukje van je baard aftrimmen misschien?

En kun je niet proberen aan iets vervelends

te denken, een Oostblokland, Polen ofzo?

O, gaat het daar nu redelijk goed? Zucht.

Dit gaat ‘m niet worden. Ligt het aan dat

LHBTQIAPC T-shirt? Da’s wel heel erg veel

positiviteit met al die kleurtjes en vogeltjes.

Heb je niks zwarts? Je bent hier niet
voor je plezier: voel je leeg, ja we hebben ‘m.

Francesca Woodman

Je manipuleerde het licht: alles liet je meezuigen in een proces van dematerialisatie.
Je maakte muren poreus, je liet deuren balanceren, je liet lichamen, vooral het jouwe, versmelten, je rukte schoorsteenmantels uit de muur, je rolde behangflarden uit, je gebruikte die alledaagse requisiten die voor een ongemakkelijke  sfeer zorgden. Je rekte de grenzen van de fotografie op, je ontspoorde het proces van de stolling van de tijd, Jij hield van bewegingsonscherpte, de suggestie, die lange sluitertijden. Je trok een zinderend spoor door je beelden. Je pakte glas beet, hield een spiegel op. Je liet lelies om een hoekje kijken.

Je onttoverde radicaal. Je was een late surrealist. Probeerde je je ziel te fotograferen? Alsof je een geest uit een andere wereld was, die even passeerde in de ruimte waar jij je foto’s maakte. Je gezicht zie ik niet. Alsof je niet aanwezig was in het hier en nu. Alsof je half transparant en fluïde door het leven wilde gaan. En wat zag jij? Wat wilde je zien? Een droom? Wat was het dat je niet in je zoeker wilde zien? Wat was het dat je deed terugdeinzen? Je bleek geen veilige fotograaf. Je had ook zo je zware lasten. Uiteindelijk bleek je een naakte engel zonder vleugels.

Foto's Francesca Woodman