Wat eten we vandaag?

Concreter kon het niet, dit was de werkelijkheid, de wereld.

Je belde de schilder om een afspraak te maken, maar de

persoon die je moest hebben, werkte daar niet meer. Je

ritste je jas dicht en ging de straat op om je zelfgemaakte

kaart voor je moeder op de bus te doen. Onderweg trof

je een oud-collega met wie het, zo te zien, niet zo goed

ging. Ook al zei hij zelf van wel. Zijn hond snuffelde

ondertussen aan je schoenen. De vriend van een vriendin

van hem was overleden, zei hij. Jij postte je kaart en

kocht tandpasta en een doosje paracetamol bij Het Kruidvat.

‘Wilt u informatie over het gebruik?’ vroeg de kassière.

Buiten vroeg een mevrouw waar de schoenmaker was,

je wees waar die was. Er lag op de hoek een stapel

kerstbomen en zo te zien waren de kliko’s niet geleegd.

Je groette een straatgenoot, je wist zijn naam niet. Er
kleefde een plataanblad aan je zool. Alles was los zand.

Je keel voelde plots dichtgeschroefd, je hapte naar adem.

Wat had het allemaal voor zin? Over een jaar of dertig zou

je zeker dood zijn. En dan? Je zong met een song van

Nick Drake mee op de fiets naar de Jumbo. Een stipje

in een uitdijende kosmos, onvindbaar, onzichtbaar,

en dat zou na de dood niet anders worden. Je slalomde

tussen de auto’s door. Nick Drake stierf weg. Je dacht

aan Pessoa’s Sigarenwinkel, dat had je tot dusver altijd

gerustgesteld. Je zag de dame van de versafdeling haar

muts verschikken. Je zette je fiets op slot. Brak de zon

daar nou een beetje door? Je dacht, het eindigt wel,

en je wist dat je dan nergens was. Voorgoed ergens

in dat uitdijende heelal. Je was dan geweest zogezegd.

Ver voorbij zin en zijn. Maar voor nu, wat eten we vandaag?

Geen plan, geen doel

We zijn niet veel,

wat tot leven gewekt stof

toevallig in deze vorm.

Er zit geen plan achter,

geen doel, het gaat nergens

naar toe, het verdwijnt gewoon

weer, het lost op. Het hart klopt

zijn toegemeten uren, maar

veel zin heeft het allemaal niet.

Je aanwezigheid hier is leuk, geeft je misschien zin

Je aanwezigheid hier is leuk, geeft je misschien zin:
jij vermaakt je wel, we zien je daar op het terras,
omringd door vrienden, collega’s, kennissen – wat zijn het?
Je ontmoet je grote liefde, alles is vanaf daar in de Gloria.
je maakt een kind, of misschien twee. Je begint een bedrijf -
dat je opslokt. Dit is wat je wilt. Je loopt de Marathon.
Je zweet, je hijgt, je klokt – je finisht. Je ontvangt felicitaties.
Maar de wereld draait morgen zonder dit gedoe ook door,
gewoon, weer, hetzelfde rondje. Echt onmisbaar ben je niet,
hier worden andere eindtijden gehanteerd – kosmische, definitieve.
Dat je hier bent is leuk, maar niet echt noodzakelijk.
We redden het hier ook wel zonder jouw aanwezigheid.
Wat waren je plannen nou helemaal ongeveer?
Je had je keuze al gemaakt, toch? Iets met ambitie
en vast ook reizen en groter wonen. En ook een ideaal.
Wat was het, erfgoed, dieren, handicaps en iets ver weg?
Je wilde iets blijvends achterlaten, een gebaar, een woord
een voetafdruk  in het zand. Je wilde je herinnerd weten,
kleinkinderen, een stichting, je had eigenlijk geen idee.
De boel blijft echt wel draaiende, nieuwe rondes,
nieuwe mensen. Echt, missen is een heel groot woord.
Er wordt gespeecht als je overlijdt, vast. Mooie woorden,
muziek, tranen, de hele rataplan. Maar, je wist het al bij je begin:
je aanwezigheid hier is leuk, geeft je misschien zin,
maar voor jou een ander. Beginnen we hier gewoon opnieuw.
’s Nachts lig je wakker, je hoort je hart, je weet je tijd is op.