Watou weer bezocht, kunstwerk gekocht

 

We zijn weer in Watou geweest, en we zijn weer thuis. We hebben het kunstenfestival bezocht, De tent ligt nog in de gang maar de slaapzakken hangen al gewassen over de waslijn.

Watou en wij gaan al een hele tijd terug. De eerste kennismaking met dat West- Vlaamse grensdorp dateert uit 1998. En dat komt gewoon doordat ik toen in mijn ochtendkrant, Trouw, een recensie las over dat curieuze festival dat kunst en poëzie verbond. Ik zag een foto van een levensgroot houten kruis, fraai uitgelicht in een boerenschuur,  maar het kruis was gebroken. En dat gaf een dramatisch effect aan die foto, aan die locatie. Ik moest daar heen, naar dat kunstwerk van Mariusz Kruk. Ik legde de krant neer, en besefte dat ik dat beeld zelf moest zien, in het echt moest zien. Dat gebroken kruis in die schuur. En dat gedicht erbij horen.

Dus wij hebben toen die zomer Watou bezocht. Het gebroken kruis in De Douviehoeve bekeken, toen had ik waarschijnlijk geschreven dat we er ons aan vergaapt hadden, want dat deden we, mysterieuze kunst in een zeer tot de verbeelding sprekende omgeving, een hoeve, net buiten het dorp.

Waar hebben allemaal overnacht sindsdien? Even uit mijn hoofd? Camping Bosjesveld in Westouter, Hotel Palace in Poperinge, Talbot House, Poperinge, Hotel Belvedere, Rodeberg, Hotel Het Wethuys Watou, camping De Nachtegaal, Camping Les Houblonnières, Boeschepe en hotel Amfora, Poperinge,The Little White House, in de Woestenhof, ’t Hoog  Huys, Westouter, Vitsemolenhoeve, huisje de Cayenne, Capelaniehof, Dranouter, 't Hennekot in Sint Jan-ter-Biezen en vakantiewoning op de Baneberg.

Dus, routiniers qua  bezoek kunnen we ons wel noemen. Toch was dit de eerste keer dat we een kunstwerk kochten. Of eigenlijk twee. We kochten twee poppen gemaakt door Michel Bonefaes, kunstenaar en bewoner, (in willekeurige volgorde) van De Lovie.

En die zitten dus nu samen, in al hun aandoenlijkheid bij ons thuis in de vensterbank. En we zijn erg blij met hun komst en aanwezigheid.

 

Ga jij nog naar Watou dit jaar?

‘Ga jij nog naar Watou dit jaar?’
‘Watou, daar is dit jaar toch niks?’
‘Welnee joh, ik ben er net geweest, en het klopt, ze houden het geheim en exclusief, vanwege corona weetjewel, maar er wel degelijk een Kunstzomer in Watou.’
‘Ga weg. Wat staat er dan, en waar staat dat dan?’
Nou, het plafond van de Sint-Bavokerk is beschilderd door Rob Scholte. Prachtig, je weet niet wat je ziet.’
‘En verder?’
‘Je kent het zaaltje achter het cafe van Dirk? Daar staat dus nu die larger than life sculptuur  The shooting of Watou van Folkert de Jong.  Op herhaling dus wegens succes.’
‘Dat was inderdaad een imponerend kunstwerk, uit 2006, als ik het me goed herinner, toen stond het in de Grensland.’
‘En de voormalige bakkerij en winkel Verlet is ook een locatie. Weet je wat daar is? Daar hangen allemaal kindertekeningen van scholieren uit Watou zelf en daartussen hangt een werk van Michel Basquiat. Dat werkt geweldig.’
‘En verder? Ze doen deze editie toch wel weer iets met gedichten?’
‘Ja dat zal je leuk vinden: ze hebben dit jaar het volledige dichtwerk van Robert Anker centraal gesteld. Je vindt zijn gedichten overal: servetten, bierviltjes en op banieren in het Brennepark.'   
‘Ah, mooi.’
‘Ja, dat dacht ik al. En weet je wat er achter in de tuin van cafe/boekhandel de filosoof staat? Dat huisje van Fardou Keuning, Ritos Sagrados. Past perfect in Watou.’
‘Mooi, dat was het?’
‘Nee er is ook nog Vereecke-Vandromme.’
‘Vereecke-Vandromme?’
‘Vereecke-Vandromme.’
‘Ja.’
‘Maar wat hangt daar dan?’
‘Waar?’
‘Bij Vereecke-Vandromme?’
‘Ja, wat voor kunst is daar?’
‘Nee, Vereecke-Vandromme is de kunst. Dat is het concept. Het complete benzinestation, overkapping en de pompen met winkeltje, dat is het kunstwerk.’
‘Dus als je daar staat te tanken, maak je onderdeel uit van het kunstwerk?’
‘Precies, een interactief kunstwerk dat aan het denken moet zetten over milieu, dat de mens zelf uiteindelijk de trekker overhaalt blablabla, je kent die begeleidende teksten wel.’
'Nogal conceptueel.'
'Conceptueel to the max, kun je wel zeggen, ja.
‘Maar toch, dat klinkt alles bij elkaar erg aantrekkelijk.’
‘Ja, en dan heb ik die Keíth Haring doeken in het Oude Gemeentehuis nog niet eens genoemd.’
‘Maar als het allemaal geheim is, hoe meld ik mij dan aan?’
‘Je kent het standbeeld op het Marktplein? Daaronder is een geheime ingang, je moet drie keer kloppen, als je mijn naam noemt, komt het goed. Veel plezier.’

 

Watou, misschien tot ziens

Ik vond je op de zolder van de slager
en in de kelder van de brouwer.
Je was in de school en in de kerk
en het klooster. Maar je was ook
midden op het plein en op de daken.
Je reed mee op de rug van een paard
en je zat als een duif op de nok.

Je was achter in de wei, en in de bomen
naast de beek. Op de stoeptegels was je
geplakt. Je hield van donkere zolders en
hoekjes en kasten,  in schuren en in
stallen, van verval hield je.
Dat stond je goed, paste wel bij je.

Je was zomer en je was platteland,
je was die onzichtbare stem in die boom.
je was wat ik nodig had, ik ga je missen.
Dit dorp, dit plein waar de tractors denderen
langs de terrasjes van de Eendracht
en de Hommelhof.

Je bent weg, het kon niet uit,
doen we niet dramatisch over,
met gedichten betaal je immers
geen rekeningen, maar
eeuwig doodzonde blijft het wel.
Vaarwel, misschien tot ziens.