Béla Tarr, regisseur van Sátántangó, overleden

 

Béla Tarr, de regisseur van het epos Sátántangó is overleden.

Ik heb de cassette met de dvd’s, ooit een keer cadeau gekregen, van dit magnum opus voor me liggen, 419 minuten, meldt de hoes, dat is, hoeveel, een uurtje of zeven?

En ik heb de film gezien, helemaal.

En ik moet zeggen, dat was wel een prestatie, van mezelf bedoel ik, dat was wel hard werken, om mee te leven met Irimiás, Petrina, Schmidt, Kráner, Halics, Estike – de  hopeloze, uitzichtloze hoofdpersonages van dit epos. Ook al waren er nog een paar belangrijke hoofdrollen: de regen, de modder en het treurige landschap en de verpletterende zwaarmoedigheid.

De hoes meldt: ‘A genuine masterpiece’.

Dat zal dan wel zo zijn, maar het was wel een aanslag op mijn uithoudingsvermogen, en de film liet me murw achter. Maar dat is ook een kwaliteit.

Glimlachje du jour

Geluidsoverlast in Maassluis op 21/22 januari

Op 21 en 22 januari worden er akoestische plafondpanelen aangebracht in de Bibliotheek in Maassluis. Dit kan voor geluidsoverlast zorgen.

Sneeuwgedicht op het dak van mijn schuurtje

 

Zo kan het dus ook

Ik kijk naar een video van Lucebert in zijn atelier. Lucebert pakt een palet, hij bereidt zich voor op het maken van een nieuw schilderij, het witte doek staat al klaar. Nu de verf nog, de kleuren. Lucebert kijkt, zoekt, zijn ogen dwalen over de potjes en de tubes. Hij pakt een penseel en kiest een kleur. En hij voegt nog een kleur toe op het palet. Dan aarzelt hij, pakt een ander penseel, en voegt weer wat verf toe op het palet. Lucebert kijkt naar het palet, en kijkt naar het lege doek.

Nu gaat het beginnen, nu ga ik zien hoe Lucebert dit schilderij gaat maken.

En daar gebeurt het. Lucebert gaat met het palet met de gekozen kleuren naar het doek, vreemd trouwens dat hij nou geen penseel in zijn hand heeft, en hij draait het palet verticaal, drukt het tegen het doek aan, en maakt een trekkende beweging naar beneden, flats, en dan naar rechts en links, daar heb je je schilderij.

Die zag ik niet aankomen. Zo kan het dus ook, dacht ik.

Hollandse Gebakkraam

 

Chinees restaurant Nan King aan Brink 35 in Deventer is weg. Chinees restaurant International, eveneens aan de Brink, bestaat ook niet meer. Op 1 januari was de Brink daar bezaaid met rood: resten van het Oudjaars vuurwerk. En als je in januari daar een Nasi Rames ging ophalen, of een Foe Yong Hai, kreeg je er een kalender bij, die de rest van het jaar in de keuken hing, traditie. 

Maar er is nog wel de Hollandse Gebakkraam van M.G. de Weijer, op de hoek Drakenbrug / Noordenbergsingel, waar je 25 minuten in de rij kunt gaan staan voor de appelflappen en oliebollen. 

En kom je er op Oudejaarsdag om zeven uur ’s ochtends langs, dan licht er een warm gouden rechthoek op in het donker.

Mezelf in een jaartabel

Het is 29 december, eind van het jaar, en ik maak de balans op.
Ik deel mezelf op in tabellen en voer getallen in, dit was ik,
het afgelopen jaar, en ik heb alles opgeteld: de vaste lasten,
(wat een treffende woordcombinatie is dat). Ik heb de calculator
en Excel, en doorloop hypotheek, energie, gemeentelijke belastingen, water en zorgverzekeraar. (Helaas valt de loterij ook onder de vaste lasten). En ik zie week-, kwartalen en jaartotalen. Dit waren de boodschappen,  dit vervoer (trein, auto), dit vakantie, hotels, restaurants. (Ik zag mezelf door de cijfers op een veerboot, op een duin, op een terras. Ik zie een mens, daar ben ik.) En hier ging het eigen risico. En dit heeft de tuinaanleg gekost, dit de cadeaus en abonnementen, de giften, collectes, en de boeken die ik heb aangeschaft, allemachtig. Dit was de kleding (de broek die ik nu draag), de leuke T-shirts met opdruk. Uitgaan, kosten voor concert, film, museum en voordracht (als bezoeker is dat, ik zeg het er maar bij), kinderpostzegels. Het onderhoud van het huis waarin ik woon, (ja het brengt nu vast veel op, maar zolang ik er in woon, kost het alleen maar geld). De KPN staat vermeld, (nee, ik wil niet overstappen broer). Zoveel duizend hier, zoveel duizend daar, de totalen onder de streep.  En ik zie een stijgende lijn met de afgelopen zes jaartotalen. Waar gaat dit heen, denk ik, waar ben ik dan, waar eindig ik?

 

Wat ik lees op Tweede Kerstdag

 

Tot alles in beweging komt, van Ester Naomi Perquin, aanradertje.