de Promotie van Herman Brusselmans

Het boek: de Promotie, van Herman Brusselmans, uitgeverij Prometeus, 2025, leende ik van de Centrale Bibliotheek in Deventer, die, het weer leende van de vestiging in Schalkhaar, die, afgaand op het blauwe, scheef gezette stempel voorin, leende van Bibliotheek Hardenberg, gevestigd op zo’n modern adres: Parkweg 1a5 .

Herman Brusselmans heb ik lang gevolgd, eigenlijk vanaf zijn eerste, vooruit, derde boek: De man die werk vond, Ik lees graag oeuvre gewijs, en vaak kocht ik die boeken dan ook. Totdat ik het waarschijnlijk teveel een stroom vond worden. Toen ben ik gestopt met het lezen en volgen van Herman Brusselmans, en, heb ik zelfs mijn anderhalve meter Brusselmans die hier in de kast stond, weggedaan.

Maar ik hield wel van zijn zinnen, zijn stelligheid, zijn uitdagende brutaliteit.

En van de week zag ik op Neerlandistiek een bespreking van een nieuw boek van hem: de Promotie. En ik zag wat positieve geluiden (ja, geluiden zijn soms zichtbaar), en, nog toevalliger, zag ik hem gisteren op de televisie met topkok Sergio, oesters oogstend en babbelend (‘ik ben ook die Pipo op tv’) in Bretagne en toen dacht ik: vooruit: lezen, dat boek.

En ik noteerde deze zinnen.

De nacht was mild, en de geluiden buiten klonken als proza, wat positief is. (blz. 12)

Ik voelde een gedicht in me opkomen, en besloot met welbehagen om het niet op te schrijven. Het geeft geen slecht gevoel als je iets niet moet opschrijven. (blz. 73)

Alice in Wonderland en een dambordpatroon

 

Er is, alweer, een nieuwe vertaling, verschenen van de klassieker Alice in Wonderland. Dit keer een versie met nieuwe illustraties. De nieuwe vertaling is van Tiny Fisscher en de illustraties zijn gemaakt door Jeska Verstegen. Het lijkt me, ik heb het nog niet gelezen, een leuk boek toe.

Maar. Mij viel in de recensie in Trouw/Tijdgeest van 14 maart, iets op. De recensente Annemarie Terhell, beschrijft de illustraties. Het witte konijn, de hoedemaker en de grijnzende Cheshire Cat (die hier gewoon lapjeskat heet) zijn geplaatst in een sprookjesachtig decor, waarin het dambordpatroon steeds weer terugkomt.

Dambordpatroon. In Alice. Terwijl dat boek een en al schaak ademt, Alice in Spiegelland nog meer, maar Alice en dammen? Damn.

Borg & Daphne, m'n broer en schoonzus, op de voorpagina

 

Rusland op Biënnale van Venetië

 

Ik verheug me er nu al op, op het bezoek aan de Biënnale van Venetië. De lange gangen en grote koele zalen van Arsenale en lekker van paviljoen naar paviljoen flaneren in Giardini.

Maar er is iets. Er is iets rots aan deze editie van de Biënnale, en dat is geen kunstwerk dat ophef veroorzaakt, of een schandaal of een rel of een controverse. Was dat maar zo, dan kon je er nog lekker over in discussie, of genieten van de discussie die anderen voeren – want een relletje schudt de boel toch altijd lekker op, maakt het minder saai, houdt kunst levendig.

Wat is er aan de hand? Na vier jaar afwezigheid maakt Rusland zijn rentree op de Biënnale. Op de editie van 2022 en 2024 was Rusland niet vertegenwoordigd. (In 2024 was het Rusland Paviljoen gevuld met kunst uit Bolivia).

Even ter herinnering: Rusland werd natuurlijk geweerd vanwege de inval en de oorlog in Oekraïne. Dan kun je natuurlijk tegelijk geen mooie sier gaan lopen maken met kunst in Venetië. Ik denk dat iedereen dat wel begreep. En ik denk dat ook iedereen het daar wel mee eens was.

Maar.

De organisatie van de Biënnale heeft ineens een andere mening:

De organisatie van de Biënnale zegt open te willen zijn en „wijst iedere vorm van uitsluiting of censuur van cultuur en kunst af”.

Tja, dat is natuurlijk een nobel iets. Wie is er immers voor uitsluiting en censuur van kunst?

Maar.

‘Cultuur en geopolitiek gaan niet samen.’ Aldus de directeur van de Biënnale

Ah, cultuur en oorlog gaan kennelijk wel goed samen.

Gelukkig ben ik niet de enige die de Russische deelname op dit prestigieuze kunstfestival onaanvaardbaar vindt, want:

De Europese Unie wil dat de Biënnale van Venetië het besluit terugdraait om Rusland weer toe te laten tot de internationale kunsttentoonstelling. Als de organisatie dit niet doet, zal de EU sancties opleggen.

Enfin. Als ik op de Biënnale ben, en het Russisch paviljoen is geopend, dan zal ik daar zeker niet binnen gaan. 

Dat zal ze leren. 

 

Bonnie Prince Billy, We are together again

 Vandaag nieuwe plaat van Will Oldham gekocht, blij mee.

Breinbrekertje uit Alice in Wonderland

 

 ‘Ik ben het helemaal met je eens,’ zei de Hertogin, ‘en de wijze les daarvan is: Wees wat je lijkt – of, als je het simpeler wil hebben: Beeld je nooit in niet anders te zijn dan wat anderen misschien lijkt dat wat je was of had kunnen zijn hetzelfde was als wat je geweest was hun anders lijkt voorgekomen te kunnen zijn.’

   ‘Dat laatste zou ik beter begrijpen, denk ik,’ zei Alice beleefd, ‘als ik het kon nalezen, want ik kan het niet helemaal volgen zoals u het zegt.’

 

Uit: Alice in Wonderland, bladzijde 81
Vertaling: Robbert-Jan Henkes
Uitgeverij van Oorschot, 2024

 

Denkend aan Holland zie ik fatbikes opgevoerd

Denkend aan Holland
zie ik fatbikes opgevoerd
door voetgangersgebieden
suizen, de veel te jonge
berijders, zwart gekleed,
dun bebeend, mobieltje
en blikje energy drank
in de hand, slalommend,
de schrik der burgerij.
Met verwaten, verveelde,
verwende koppen, lui
trappend, verwensing
sis, fluim en vloek,
je moeder, paraat,
knus samen met maatje
op de Chinese zwarte troep,
hoodie, geen helm, god verhoede,
jij bent breed en vet koning man
in de steden, in het centrum,
de buitenwijken, de parken,
waar een fatbike verbod geldt,
en waar de vergelijking met
een duistere periode van dit land,
werd gemaakt – jij lachen natuurlijk,
wollah, gast, ‘Voor fatbikes verboden’,
racisme, je weet toch, geef gas dan,
je wordt bespot en niet gehoord.